Thursday, November 14, 2019

കാത്തിരുന്നു!






                             
‘മുക്കണ്ണൻ ദേവൻറ്റെ നാമമുള്ളധ്യക്ഷൻ
ഊക്കിൽ വിക്ഷേപിയ്ച്ചു വേഗയാനം.
ഹിമാംശുതൻതലം നന്നായ് പഠിയ്ക്കാൻ
ഭൂമിയിൽ നിന്നതു യാത്രയായി.

ശ്രീഹരിക്കോട്ടയാം സങ്കേതേ നിന്നും
ബഹിരാകാശേ യാനം പറന്നുപൊന്തി.
കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തു, കൃത്യം ശാസ്ത്രജ്ഞർ
മാതൃക ഇന്ത്യയെയാക്കിത്തീർക്കാൻ.

ശശാങ്കൻ തന്നുടെ ദക്ഷിണ ഖണ്ഡേ
വശ്യമായ് യാനം പറന്നിറങ്ങി.
ചാന്ദ്ര സംബന്ധമാം കാര്യങ്ങൾ കാരണം 
‘ചന്ദ്രയാനെ’ ന്നുള്ള നാമം നേടി.

ഇറക്കം സൗമ്യമായ് പൂർത്തിയാക്കീടാൻ
ഉറക്കം വിനാ പണി ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക്.
കാത്തിരുന്നവരെല്ലാം, നെഞ്ചിടിപ്പോടെ,
ഗാത്രത്തെപ്പോലും  മറന്നു കൊണ്ട്.

വിക്രം ലാൻഡറാം, യാനംതൻ ഭാഗം
പ്രകടനം ചെയ്യണം സുഗമമായി.
ഗർഭം പേറും  മാതൃസമാനമായ്
നിർഭരം കാക്കുന്നു ശാസ്ത്രലോകം.

തിങ്കളെ വീക്ഷിച്ചു കാര്യങ്ങൾ നോക്കി
ആകാംക്ഷാ ഭരിതം കാത്തിരുന്നു.
സമയങ്കടന്നു  മിനുട്ടുകൾ  താണ്ടി
ആമയംനൽകി  മറഞ്ഞു ലാൻഡർ. 

ഭാരതചിത്രം, ഫലം ശുഭമെങ്കിൽ
വിരവോടെ  ഭൂമിതൻ അഗ്രഭാഗേ.
ശതമാനം തൊണ്ണൂറു വിജയിച്ചു പക്ഷെ
അന്ത്യഫലം നല്കിയാധിയേറേ.

ചന്ദ്രൻറ്റെ മണ്ഡലേ, ലാൻഡർ മറഞ്ഞു
ചിന്തയിലാണ്ടുപോയ് ശാസ്ത്രലോകം.
ബഹിരാകാശത്തിൽ ലാൻഡർ തകർന്നോ?   
സഹിയവയ്യ കഷ്ടമെല്ലാവര്ക്കും

കൺകളിൽ എണ്ണയുമായി നമ്മൾl
കാണുവാൻ  വിജയം,  കാത്തിരുന്നു
അധികമായ്  പ്രതീക്ഷ  വച്ചിരുന്നു 
വിധിവിളയാട്ടമെതിരുനിന്നു.

എന്നുടെ ഭൂമിമാതാവിനു നിങ്ങൾ
എന്നും നാശം നൽകീടുന്നു.
ഇച്ഛയില്ലാരെയും സ്വീകരിച്ചീടുവാൻ
പുച്ഛത്തോടെ ശശി പറഞ്ഞപോലെ.

മുഖ്യ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ശിവനുടെ കൺകളിൽ
ദുഃഖകണങ്ങൾ തുളുമ്പി നിന്നു.
‘പ്രവചനം ദുഷ്കരം യത്‌നപരിണാമം
ഇവിടെ പക്ഷെ നമ്മൾ തോൽക്കുകില്ല.

ഭാരതമാതാവിൻ സ്വപ്ന പൂർത്തിക്കായ്
ചാന്ദ്രയാനദൗത്യം വിജയിപ്പിയ്ക്കും’.
തീരുമാനം ചെയ്തു ശാസ്ത്രജ്ഞർ നിർണ്ണയം
തീരെയതിനിനി മാറ്റമില്ല.

Friday, November 1, 2019

Crystal-clear Drops!


Crystal Brook!

crystal brook
reflects the willow trees
birds sing their song. 
Willow trees at their gaiety
their beautiful image in water.





Crystal-clear Drops!


Pelts kids stones in brook,
splash water-drops as glass-squads.
A very pretty sight!

Silver drops shimmer
in air; o, crystal-clear drops
of water, catching.

O, no diamond
splinters soar in air, little
 eyes in excitement.

They are a hundred
stars, aha! Fly and flicker,
Little hands in claps.

Little legs many
approach, loud laughter tinkles,
 hilarious scene.












Wednesday, October 30, 2019

വിശ്വരക്ഷകൻ!


  

വിശ്വരക്ഷകനെന്നും  നീ ശ്രീകൃഷ്ണ  
വിശ്വമൊന്നു നീ നേരെയാക്കീടണേ.
കളവ്, ചതി  മനുജനു ജീവനം
വളയും  വേളകൾ വളരെയേറെയിന്ന്‌.

ഹസ്തിനപുരി, പണ്ട് പാണ്ഡവർ
സ്വസ്ഥത  നഷ്ടമായൊരവസ്ഥയിൽ.
കൗരവർക്കവബോധം  നല്കീടുവാൻ    
ഗൗരവ പൂർവം  തന്ത്രം  മെനഞ്ഞില്ലേ!  

രാജ്യാവകാശസംഗ്രാമമാത്രയിൽ   
പൂജ്യരും നിരന്നു കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ.
 പൂർവികരുടെ  ദർശന  മാത്രയിൽ
ഊർജം പാർത്ഥനിൽ നിന്നുമൂറിപ്പോയി.

വിജയനെയുയർത്തീടുവാൻ  ചൊല്ലിയ
വിജയശ്ലോകങ്ങൾ ഭഗവത്ഗീതയായ്.
വലിയ  പ്രാരാബ്ദ മാർഗത്തിലെപ്പോഴും 
വിലയേറും പരിഹാരമതിലുണ്ട്.  

കരങ്ങളിലേന്തി   ഗോവർധനാദ്രി നീ
 മാരിയിൽനിന്നു   ഗോപരെ  രക്ഷിയ്ക്കാൻ.
മധുരമാം ചെറു ഹാസം ചൊരിയുന്ന 
അധരം പേറിയശാന്തിയകറ്റി നീ . 

നൂറ്റൊന്നുപേരും മാതുലൻ ശകുനിയും
മറ്റുള്ളോർക്കു സദാ നൽകും പീഡനം.
എന്നുള്ളിലുമുണ്ടാമവരൊക്കെയും 
എന്നിൽ നിന്നുമവരേ തുരത്തണേ.

കാണുവാൻ നിന്നെയേറെക്കൊതിയുണ്ട്
കാണണം നിന്നെയെന്നുമെന്നുള്ളത്തിൽ.
കൃഷ്ണ നിന്നുടെ ദർശന മാത്രയിൽ
കഷ്ടം പൂർണമായ് മാഞ്ഞു മറഞ്ഞുപോം.

നിന്നുടെ നാമം ഉരുവിട്ടൊരുകൂട്ടം 
മിന്നും താരങ്ങൾ കണ്മിഴിച്ചുനിൽപ്പൂ.
ശശാങ്കൻ നിന്നെക്കാണാനായ്  വെമ്പുന്നു
ശിശുവിനെപ്പോലെ ആകാംക്ഷ കാട്ടുന്നു

സന്ധ്യ, വിളക്കു കൊളുത്തുന്നു പശ്ചിമേ
സസ്യ ജാലങ്ങൾ ചെമ്പട്ടുടുക്കുന്നു.
കൃഷ്ണഭക്തർ തിരുനാമം ചൊല്ലുന്നു
കൃഷ്ണഗീതികൾ ഗേഹേയുയരുന്നു.

എന്നെ നിന്നുടെ ആർദ്രതാപാത്രമായ്
എന്നും കരുതി വിവേകവുമേകണേ
മനസ്സിനായ് നല്കൂവാശ്വാസ ലേപനം
മനനം ചെയ്യട്ടെ മനം ഞാൻ നേരിന്നായി

കാണുന്നുണ്ടു ഞാൻ  ചിത്തേ  നിൻ  രൂപത്തെ 
കാണുന്നില്ല  പുറം  ലോകെയെന്നാലും.
 എൻറ്റെ കൃഷ്ണ  നീ   കനിയണെയെന്നെന്നും
ന്യൂനതന്യൂനമാക്കണേയെന്നുടെ.

ജീവകാനനമദ്ധ്യേയകപ്പെട്ട
കേവലമൊരു ചെറുപ്രാണി മാത്രം ഞാൻ.
കൊടുംവനേനിന്നു രക്ഷിയ്ച്ചുകൊള്ളണേ
കടമകളെല്ലാം പൂർണ്ണമായ്ത്തീരുമ്പോൾ.  



































Tuesday, October 22, 2019

The Plight the Pandits Faced!



“If there is a heaven on earth, it’s here, it’s here it’s here,” Moghul emperor Jahangir when once visited Kashmir; his admiration towards the valley hovered as words from his mouth. True, if Kashmir had contested in her scenic look with her fellow contestants, only she would have been crowned as the beauty queen. The valley, garbed in lush green velvet and wearing multicoloured blooms on her hair, grabbed the optical organs of the onlookers from everywhere. Now alas! The valley has been battered down turning her apparel to be red with blood-shed. The journalist Rahul Pandita unearths certain facts regarding the outrage of militants against Kashmiri Pandits. A terrific image has been unfurled by him in his book ‘Our Moon has Blood clots’. 

This write-up is my impressions about the quandary of Kashmiri Pandits, who fell in a fix when the revolt against them took roots in the soil of Kashmir. Kashmir- the word has a feminine sense and its origin is from Sanskrit, meaning soft and exotic. But Hindu mythology says it was sage Kashyapa’s mir (Kashyapa lake) because he had drained the erstwhile lake to obtain that land. Whatever the claim may be the land is a valley known for its glamour, attracting millions of people from all around the globe. The ranges of the Himalayas and Pir Panjal provide ample securities to the beauty-princess on either side.

The title heaven on Earth is true to its core as the eyes of the visitors become reluctant to retrieve from the valley’s mesmerizing exquisiteness. Gardens, forests, lakes, mountains, pine trees and scented blooms are synonyms of its exquisiteness and so itself Kashmir seems to be a special creation of God. He has mixed beauty and perfume together in a palette, painted a pretty landscape, named it Kashmir and placed it at the northern end of India. 
 
The people are blessed with bountiful comforts arranged by Nature in this valley. The only drawback found there is that it lies between two countries of which one aims at disquieting the quiet of the valley and the other supports the former. And hence there started the stir, stirring the sleep of peace-loving Pandits. The countries creating headache to Kashmir are said to be our neighbours, Pakistan and China. It is said that Pakistan began its way of training and conditioning Muslim youths of both Pakistan and Kashmir and it became fruitful in shaping them into well-versed militants(They claim that India also journeys on the same track, I am ignorant of that). Those militants were pumped into the valley with a view to crafting havoc and chaos among the natives. However, whoever the insurgents may be, they are wicked enough to display their smartness, executing terrific plans and achieve goals greater than what their trainers had planned and designed. The well-trained radicals launched a commotion of tall stature among the poor Pandits, who are very well the sons of the soil,  as per their birth and culture for generations. 

The misfortune of these Pandits was that they were non-Muslims. Pakistan’s main objective is said to be conquering Kashmir by crook or by hook and wash ashore all the peace loving Pandits from their own land. In accordance with the Accession Treaty signed in October, 1947, by Maharaja Hari Singh, that princely state became a part of the Indian Union. The lust of doing away with the natives, the militants launched many a martial art in that lovely valley.

It is said that the trained terrorists skilled in insurgency used utterly barbarian procedures to get their end and in no way such acts,  one can justify or support. They started hunting and hurting the Pandits, in very many ways for letting their souls be from their body. Innumerable Pandits (the official number is around four hundred-that is not the correct statistics) had to bid bye to their lives. The extremists spared not oldies, youngsters, ladies and even babies and many such had to part with their lives.

 Lakhs of them eloped to Jammu and Delhi leaving aside their beloved belongings. The palatial mansions, medium type houses, petite havens, etc. were encroached by the extremist groups so that the Pandits would not go back to their indigenous abodes. All the elopers had to live in petty and tiny rooms suffering from scarcity of water, food and other essentials.

 The demography of Pandits shows that their population has shrunken to thousands from voluminous lacks in their own motherland. The state government and the union government turned a blind eye to the Pandits, stretching no helping arm to them. Besides this beastly murder, they staged some other primitive performance like gang rape on ladies and that too in front of their kinfolk. Girl-children were also not let to go, instead subjected to sexual harassment. Clemency and respect were not in the attackers’ assassination dictionary, as they demonstrated utmost spite to the bodies by kicking them to dirty ditches and urinating on them.

Rahul Pandita’s book, ‘Our Moon has Blood Clots’ very vividly draws the picture of all atrocities implanted by the militants in the valley of Kashmir.  I was able to rather happened to read its Malayalam version. The words turned vague through a film of tears that filled my visual parts. Once you take the book in hand, you will not be willing to shelf it before completion.

In the heat of the impertinence they possess, these young people do not understand what they are and were doing. That much they are brainwashed to drain out the last drop of pity from their minds. Their parents may be normal peace-loving people, but they become helpless by the time they become aware of their dear offspring’s deed.

 Empathy etched in sympathy becomes a strainer that drains out all sorts of malice from one’s behavior.  If these young minds are well guided and well-advised right from their toddling age, they might have cultivated these human values in the field of their character. The militants are crooked ones and hence they sure bear a nimble brain. Such brains are utilized for good reason, many more paradises can be built on earth. We feel pity for these young blood because they don't have a fear-free life. Any time these militants may fall into military nets so that the rest of their life will rest in jails. May God help them to think with reason.

 Otherwise, they will gulp the result of their job. They have a human shape, though the commodity of humanity has turned to be seldom in their framework. But each one will obtain one’s wage of his work here on earth itself. A point of time will cuddle them when the conscience of each is awake continually reminding them of the sin they had earned in their pocket. And this conscience will spoil their calm of mind forever, providing sufferings and hardships.  Their ‘Karma’ will lash them severely in the form of ill-health or cash crunch or loss of the dear and near when the youth stage bids adieu to them and that severity will be unendurable.                                                                 

                           Reference from the aforesaid book.








Friday, September 27, 2019

മുഖങ്ങൾ മനങ്ങൾ!





ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിൽ  വൈവിധ്യം
  വദനങ്ങൾതൻ ബാഹുല്യം.
രണ്ടു മുഖങ്ങളിലെവിടേയും
തുല്യത  തെല്ലും  കാണില്ല.
ആനനം മനസ്സിൻ ദർപ്പണം   
എന്നൊരു തത്വം ഇന്നില്ല.
മുഖരൂപങ്ങൾ  പലവിധം
നോക്കാമോരോന്നോരോന്നായ്.


  ഒരുപൂമാൻറ്റെ  മുൻഭാഗം
 സുന്ദരം  ദീപ്തം  രമണീയം.
ഉൾത്തടത്തിലെ  വ്യാപാരം
 പ്രവചനമിപ്പോൾ  ദുഷ്കരം.
ഉണ്ടാമുള്ളിൽ ദുർഗന്ധം
കാണും മാലിന്യക്കൂമ്പാരം.
മിഴികളിലില്ല ലവലേശം 
കാരുണ്യത്തിന്നടയാളം.
അധരം ചൊരിയും ചിരിപൂരം
മനസ്സിനുള്ളിൽ  ചതിതന്ത്രം.

മറ്റൊരുമുഖമോ,   ദർശിതം
 വൈരൂപ്യമാം  ലക്ഷണം. 
എന്നാൽ  നീട്ടും  വലതുകരം
ഏകും  ദുഖിതന്നാശ്വാസം.
മലിനം, ചിത്തെന്നു തോന്നീടാം
പക്ഷെ ദോഷം അതിലില്ല.
ഒപ്പാൻ വെമ്പും  അന്യൻറ്റെ
മിഴികളിൽ നിറയും  നയനജലം.

ചിലതിലുണ്ട് വാർദ്ധക്യം
ക്ഷീണം നിറയും, ശോകവും.
വലിയ ചെറിയ ആലസ്യം
നിസ്സംഗത്വം കൂട്ടത്തിൽ.
 രോഗങ്ങളും പലപ്പോഴും
കേഴും ഹൃദയം, വേദനയാൽ.
അതിനു മീതേയാശ്വാസം
കടഞ്ഞെടുക്കും, നിശ്വാസം. 

യുവത്വവദനേയുൻമേഷം
കവികൾ പാടും ചാരുത്വം.
വെളിച്ചം പുരട്ടിയ തെളിച്ചവും 
ഇരുളിൻ ഭാവം ന്യൂനവും.
പ്രകടിപ്പിയ്ക്കുമൊരു വദനം 
നിർദ്ദോഷിത്വം കുട്ടിത്തം.
ഒന്നിലോവക്രമം ക്രൗര്യവും
വേറേയാനനെ സ്നേഹവും.
വികാരവും  നാനാപ്രകാരം
ഇടകലർന്നു ചാഞ്ചല്യം.

വലിപ്പം ചിലതിൽ ചെറുപ്പവും
ബാഹ്യരൂപം വ്യത്യസ്ഥം.
അനേകത്തിൽ ഏകത്വം
ഏകത്വത്തിൽ ഭിന്നത്വം.
ജീവിതത്തിൻ ഔൽസുക്യം
എല്ലാം ചേർന്നീ ഭൂഗോളം.
മുഖങ്ങൾ  എങ്ങിനെയായാലും
മനങ്ങൾ  നന്മയെ  പുൽകേണം.
 നിശ്ചയം നാശം നൽകീടും
അതിമോഹത്തിൻ ആധിക്യം.

Saturday, August 31, 2019

Vishnu's Sister!




 “Again torrents? O, God!” words surged out of Vishnu’s lingual part, “suffered a lot last year and again suffering, again flood?”

Last summer was very extensive, as the sun articulated his fury by sipping all the water from all the wetlands. The terrain was totally dehydrated. So people longed for rain, and they put forth their demand in front of the Almighty. Yes, they were heard and God made arrangements for sending rains to earth, going himself in hiding. There started unrelenting rains and stayed tirelessly for about a week. The level of water in various basins was augmenting but hadn’t transformed into an inundation. The days wore a dark garb and the surroundings damp, having a bath in the rain. People all remained home, cursing the aestivation of the great Sun. People found it arduous to move out due to dunked environment.

Just a year before, unbroken torrential rains claimed lives and livings of people in umpteen numbers from the countryside. The flood put on display her vitriol, engulfing the tenants of that locale-both animate and inanimate. She never showed any hesitation or expressed any consideration to spare places of worship-temples, churches or mosques. Trees of titanic stature and plants of tiny size escaped seldom.  Rivers, leaving the usual course of flow, discovered newer and newer tracks of locomotion to fall in the ocean’s lap. All these happened only a year ago. Lives and means of living were carted off by the cruel current of water. Since Vishnu’s domicile was on the slope of a hill, water couldn’t select a stay there. Hence the landlords, possessing wide and petite areas of land of that locale were safe.

And now giving no warning, the rain attained its rage and started pouring heavily, signelling the formation of inundation in planes.  Men from far and near and various forces like fire, Naval and Police presented themselves in the site and rendered services with utmost care and concern.  Vishnu spending no time in inaction surrendered his body and mind at the fullest in the salvage team, which spent day and night to serve the flood victims. Solace for the sufferers was his watchword always. Despite his circumstances of being an underprivileged boy, his young age onwards, he exhibited an extraordinary interest in social service in his neighbourhood and so does he now also. Though in the early twenties, he used to buy groceries for old people, helped people settle their in-house strife, develop a healthy relationship and so on and so on.

The team members in groups of four-five scattered here and there to bind the tattered lives wherever doable. Vishnu reached an area where people were fleeing to occupy harmlessly havens, carrying their goods, whatever possible in their hands.  Vishnu and his pals were about three kilometres away from their dwelling, helping old couples, mothers with kids, ailing men and women migrate to one of the refugees’ camps.

He along with his team literally carried little children, physically handicapped ones and visually impaired humans, so that they all could fly away from the gushing deluge.  Vishnu and the companions tirelessly entered themselves in the benevolent mode. Domestic as well as pet-animals were also not to let escape but were unkindly lashed by the furious water. The surroundings were loaded with yells, bellows, barks, mews and all sorts of cries of humans and animals. The eviction and evacuation job was at the summit though; some lives didn’t wait for any shelter but ruthlessly drowned their bodies in the torrents. Vishnu and his friends somewhat succeeded in taking the beings of that vicinity to refugees’ camps.

 Vishnu belonged to a family of six members-his father, mother, sister and paternal grandparents.  All but his sister were labourers working elsewhere for their livelihood. Still, they were able to build a small house where the members satiated their needs. Vishnu couldn’t continue his studies after the 7th grade, as there was no secondary school in their environs of the hilly area. And therefore, he was very particular to see his sister, Nisha continue her studies. Luckily by the time, she was to get into the 8th grade, their primary school attained maturity to a secondary school.

Her toddling days onwards, she showed the signs of innate music talent giving a tune to any words that came to her mouth. As she grew up to the primary school level, she longed much for learning music, which according to their pecuniary position, was unaffordable.

Understanding her talent in music, her school’s music teacher commenced special coaching in music for her.. Vishnu fell into a world of ecstasy, whenever his dear darling sibling practised music home in a melodious sweet voice. She considered her music book to be the most precious thing for her. If someone asked what she liked the most, she definitely said, “My music lessons.”Her brother was in cloud nine, whenever she sang on occasions of local festivals and temple fairs in the neighbourhood. Proudly he introduced his sister to his friends.

While Vishnu went out to save the flood victims, the houses around his own haven were safe, since their locality stood on a high altitude. Chances were less for the heightening of water level there. When his team concluded the work, they all began to recede to their shelters. At a distance, a big bang pierced their ears followed by a clamour disturbing the calm of the situation. People from elsewhere rushed and ran off to the hill, where Vishnu and his family stayed. His team dashed to the site, where they could stand a little far only.  The hill that housed their havens slid and collapsed swallowing all that stood at the slant and in the valley. A sudden harsh rain hit the ground, blowing the hill to one side. Nature turned a butcher and slaughtered the habitat and the inhabitants by burying them in the soil. There was no loophole of escape for anybody. Rescuing was a herculean task for the rescuers. The team members including Vishnu turned numb, as they had lost everything they had and everyone they were related to. The grief was unfathomable and with no tears, no sense and no motion they formed rocks there.

To a nearby refugees’ camp, the saviors escorted the team members, who were escorting the victims to camps, a little while ago. Impishness of nature is unpredictable and without seeing this man’s impertinence amplifies and as its upshot, he himself falls prey to Nature’s loutish games.
The rescuing forces swiftly arrived at the spot and after a hard labour of unearthing the deceased; they were able to bring out only a few bodies, partially or fully. The soil pitilessly swallowed a whole lot of lives and articles.  Houses were completely crushed and ruined. Nobody knew anything about the statistics of residences or demography of residents. Pathetic was the picture-some died, some partially died, and some buried under the soil; some screaming with pain and some screeching for help. Even a lactating mother feeding her infant was also found under the soil.

 Among the carcasses lay the corpse of a thirteen-year-old girl holding tightly abreast a sodden book. Vishnu at once fell on the body and took the book in hand making it further soggy with his tears and lamented the slaughter incoherently. The authorities couldn’t part him from his most loving sister. On scrutiny, it was found that the notebook that she held dearly was her most favourite music book.   

   



Friday, August 2, 2019

മൂലമന്ത്രം മൂല്യമായാൽ!





പഠനമൊരു പാവന കർമ്മം
പഠിതാക്കൾക്കു പുണ്യ കർമ്മം .
 വിദ്യയേകും വെളിച്ചമാർക്കും
 വിദ്യുത് വിളക്കുതെളിയുമ്പോലെ .

ഗുരുകുലത്തിൻ  പഠനം പണ്ട്
ഗുരുശിഷ്യർതൻ, മഹിമ കാട്ടി.
ഗുരുക്കൾതന്നുടെ  മഹത് വചനം
ഗരിമയോടെ    ഗ്രഹിയ്ച്ചു ശിഷ്യർ.

ഗൃഹപാഠങ്ങൾ  നൽകീ  ഗുരുവും 
ഗൃഹകാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു  പത്‌നി .
ഭക്ഷണ  പാചക വിറകു തേടി 
പക്ഷിസങ്കേതേയെത്തി ശിഷ്യർ.

 ദൈവസമാനം    അതിനുമ്മേലെ
ദിവ്യത്തം  ഗുരു  നേടിയിരുന്നു.
ധനികർ ദരിദ്രർ, എല്ലാശിഷ്യരും
ദിനകൃത്യങ്ങൾ  കൃത്യമാക്കി.

ഗുരുവിൻ ബോധനം കഠിനന്തന്നെ
 കാരിരുമ്പും കനകമായ് മാറി.
നേരാം  വഴിയിൽ   യാത്ര  ചെയ്യാൻ
നേരിൻ  പാഠം   നൽകീ  ഗുരുവും .

ജീവിത  വാടിയിൽ  പുഞ്ചിരിതൂകും
ജീവസ്സുറ്റ  മലരായ് ശിഷ്യർ.
ആശ്വാസത്തിൻ ഗന്ധം പരന്നു
ശാശ്വത  ശ്രേയസ്സ്   പൊന്തിവന്നു .
 
  കാലം  മാറി  കഥയും പൊലിഞ്ഞു
ചേലുറ്റ  ബന്ധം  മുറിഞ്ഞുമ്പോയി .
കാണ്മാനില്ലയെഥാർത്ഥ വിദ്യ 
കാണാനുണ്ട്ചതിയുടെ കരങ്ങൾ.

കലാലയത്തിൻ സ്ഥിതിയെന്തിന്ന്?
കൊലതന്നാലയമായിട്ടുണ്ട്
രാഷ്ട്രീയക്കാർ  വിലസും  വേദി
രാക്ഷസ തുല്യം പെരുമാറ്റങ്ങൾ.
  
അധ്യേതാവിൻ കുറ്റം മാറ്റാൻ
അദ്ധ്യാപകർ സ്വതന്ത്രരല്ല.
സാധ്യതയില്ല  ഉപദേശിയ്ക്കാൻ
സാധ്യത,  മൃത്യുലോകേയെത്താൻ.

രോഷപൂർവം  രക്ഷിതാക്കൾ
ദൂഷണവാണി  ചൊരിഞ്ഞീടുന്നു.
കോടതിക്കേസ്സുകൾ  പിറകെ വരും
പാടുപെടുന്നു ശിക്ഷകരൊക്കെ.

ആദരശീലം  കാട്ടും രീതികൾ 
ആദിയിലെപ്പോൽ കാണ്മാനില്ല.
'നേടുക  ആദരം  നൽകിമാത്രം'
പാടെ  പോയി ആപ്തവാക്യം .

മൂല്യശോഷണം  വളരെയുണ്ട്
മാല്യം  നിറഞ്ഞൊരു  കാലമിന്ന്.
മൂല്യം മൂലമന്ത്രമായാൽ
മേലിലില്ലാ വൈഷമ്യങ്ങൾ.