Tuesday, November 28, 2017

എന്നുടെ പ്രിയ ജനനി!

'My most loved 'Amma' is no more. While musing over the reminiscences of the glorious past that we, her progeny spent with her, a few lines as  verses flowed down from my mind. I feel I am paying homage to my beloved 'Amma'. .


ഉദരത്തിൽ  കുഞ്ഞുങ്ങൾ  പിറക്കുമ്പോൾ  സ്ത്രീ  നെയ്യും
 പുതുസ്വപ്ന  ദീപ്തിതൻ നൂലിഴകൾ .
അതിനൊരു  വ്യതിയാനം  കൂടാതെ  സ്വപ്നങ്ങൾ
എന്നുടെ ജനനിയും  നെയ്തിട്ടുണ്ടാം.

കുസൃതികൾ  തീർക്കുന്ന  കുഞ്ഞിളം  കരങ്ങളും
പിച്ചവെയ്ക്കാൻ വെമ്പും  പാദയുഗ്മങ്ങളും
എന്നുടെ  മാതാവിൻ  ഹൃത്തിനെ  നിറയ്ക്കുന്ന
മധുരമാം അനുഭവം  ആയിരുന്നു .

 ഭക്ഷണം കഴിപ്പിയ്ക്കാൻ , സമയത്തുറക്കുവാൻ
പിന്നിലായോടി   തളർന്നിരുന്നു.
വദനത്തിൽ പുഞ്ചിരി  തെല്ലുമേ മായാതെ  
മക്കൾക്കായ് മന്ത്രിച്ചു  പ്രാർത്ഥനകൾ.

മക്കൾ വളർച്ചതൻ  പടവുകൾ കയറുമ്പോൾ
എന്നമ്മ  ആനന്ദം  പൊഴിച്ചിരുന്നു .
സന്താന ഭവിഷ്യത്തെയോർത്തുള്ള ആധികൾ           
നൊമ്പരം  ഉള്ളത്തിൽ നിറച്ചിട്ടുണ്ടാം.

ഉന്നതിയാൽ ഉല്ലാസം മക്കളിൽ ദർശിയ്ക്കാൻ
  മോഹിച്ചു മാതാവിൻ  മനമെപ്പോഴും.
 സന്താന സന്തതിതൻ ഇംഗിതം  മാനിയ്ക്കാൻ
സ്വന്തം   വിഷയങ്ങൾ  മറന്നിരുന്നു.

അച്ഛനു പ്രാമാണ്യം ഊനംവിനാ നൽകി
മക്കൾക്കും പ്രാധാന്യം തുല്യം തന്നെ.
മക്കൾതൻ പ്രവർത്തിയിൽ അനിഷ്ടം നിറയുമ്പോൾ
ശാസിയ്ക്കാൻ അമാന്തം കാണിച്ചില്ല. .
 
മക്കൾ മുതിർന്നപ്പോൾ  ചിറകും  വിരി ച്ചങ്ങു
ദൂരത്തെ  ദിശനോക്കി പറന്നുപോയി.
ഇടയിലെ  ആഗമനം  മിഴികളിൽ  തെളിയുവാൻ
വരാന്ത ഓരത്തു  കാത്തിരുന്നു.

ഗൃഹസ്ഥരാം  പ്രിയമക്കൾ ഗേഹേ അണയുമ്പോൾ 
തിളങ്ങുന്നു അമ്മതൻ  ചിത്തം നൽപ്പായ്.
അവരുടെ  മോഹങ്ങൾ  നിറവേറ്റിനൽകുവാൻ
നല്ലോണം ശുഷ്ക്കാന്തി  കാട്ടി   മാതാ.

വാർദ്ധക്യം  വലനെയ്തു  അമ്മയെ  കുടുക്കുവാൻ
ഒരുനാൾ  അതിലമ്മ  വീണു  പോയി.
കരചരണം ചലിയ്ക്കാതെ  കുഴലിനാൽ  കുരുങ്ങി
 കിടക്കയിൽ  ശയിക്കുന്ന ദൃശ്യം  കഷ്ടം.

സൂചികൾ  കയറുന്നു  രുധിരം  വമിയ്ക്കുന്നു
 സീമയ്ക്കതീതമായ് വേദനയും.
മാതാവിൻ  രോദനം  ഉച്ചത്തിൽ  മുഴങ്ങുന്നു
 മക്കൾ  മനമുരുകി  നിലകൊള്ളുന്നു.

പൊടുന്നനെ  ജനയിത്രി  വദനം  പിളർക്കുന്നു
അന്തിമ  ശ്വാസത്താൽ   വിടചൊല്ലുന്നു.
അമ്മതൻ  സ്മരണകൾ  ഒന്നൊന്നായി അണിചേർന്ന്
 കവിളത്തു കണ്ണീരാൽ  ചാലുതീർത്തു.

വാർദ്ധക്യം  അണഞ്ഞാലും  മാതാവിൻ  വേർപാട്‌ 
താങ്ങുവാൻ  മക്കൾക്കു ശക്തിപോരാ.
എന്നുടെ  പൊന്നമ്മ  വിളങ്ങട്ടെ  ഗഹനത്തിൽ
തിളങ്ങുന്ന  താരമായ് എക്കാലവും.

Thursday, September 28, 2017

Deep Dark!






Sinking into deep
 Dark, beings close eyes for sleep
And awake I am.

 With my book open
Sit, I, to read the next half
With a smooth mood now.

 Candles emit light;
Smells bright, coffee in mug, have
Desire for a sip.

 Night, her dress, washes
 In rain; spreads and leaks through the
  Window, its black hue.

Gaining energy
Fresh, Wind runs fast too far for
 Exploring places.

Shrub peeps in, through the
 Window and passes a
 Lovely smile to me.

 Seeking the bed, fall
Into slumber profound, Moon
And his little pals.

Monday, September 25, 2017

മാളിക വീട്ടിലെ വലിയകുളo!



“അതു നോക്കൂ എൻ പൊന്നമ്മേ,
 എന്നുടെ ക്ലാസ്സിലെ  കുട്ടികൾ,
മാളികവീട്ടിലെ വലിയകുളത്തിൽ
 നീന്തി തുടിച്ചു രസിച്ചീടുന്നു.
ചാടുന്നു, അവർ നീന്തീടുന്നു,
കൈകാലിളക്കി പായുന്നു
മുങ്ങിപ്പൊങ്ങി മേലെ വന്നു
 മുങ്ങാങ്കുഴിയിൽ മുഴുകുന്നു.

അവധിക്കാലത്താർത്തുരസിയ്ക്കാൻ 
ഞാനും കൂടി പോയിടട്ടെ
 പാഠം പഠിയ്ക്കേണ്ട ഗൃഹപാഠങ്ങളും
 സമയം ദുർലഭമല്ലല്ലോ. 
 ഉയരത്തിൽ ചാടി ചാതുര്യം കാട്ടാo
 എന്നോളം മറ്റാരും പൊങ്ങുകില്ല .
 വെല്ലുവിളിച്ചാൽ വീര്യം കാട്ടാം  
അവസരം  പാഴാക്കിക്കളയുകില്ല."

"അഭിലാഷം വേണ്ട, അഭിജിത്തേ,നീ
അവരുടെ പൊയ്കയിൽ നീരാടേണ്ട.
അവരെല്ലാം ധനികർ, തറവാടികളും
 അവർക്കൊപ്പം പെരുമ നമുക്കില്ല.
അവിടെ ചെന്നു സ്നാനം ചെയ്യാൻ,
നമുക്കവർ നൽകില്ല അനുവാദം.
വീട്ടിൻ മുന്നിലേ  റോഡിൻ വക്കിൽ 
   ധാരാളമുണ്ട് പൈപ്പിൽ  വെള്ളം.

അതിർത്തികാക്കും അച്ഛൻ വന്നാൽ 
നദിയിൽ പോയ്ക്കുളിയ്ക്കാല്ലോ.
അച്ഛനോടൊത്തു നദിയിൽ കുളിയ്ക്കും
 സന്തോഷം എത്ര വലുതാണ്!"
  പതിനൊന്നുകാരൻ മുഴുകീ ചിന്തയിൽ
സംശയം അവനെ അലട്ടി നിന്നു.
"എന്തേ സമ്പത്തിൻ ഭിന്നതയിങ്ങിനെ
 ഒന്നുപോലല്ലേ മാനുഷരെല്ലാം?"

സന്ധ്യ മയങ്ങി ആരവം മുഴങ്ങി
 കുട്ടികൾ  മടങ്ങും സമയമത്.
ആളൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ നിന്നു അഭിജിത്ത്  
നിരാശയോടെ കുളത്തിൻ കരയിൽ.
ഒരുനിമിഷത്തെ പ്രേരണമൂലം 
അവനോ കുതിച്ചു കുളത്തിലേക്ക്.
അലച്ചൂ കുതിപ്പിൻ മാറ്റൊലി ചുറ്റും,
കൂട്ടമായ് എത്തി മാലോകരെല്ലാം.

കുളത്തിൽ പരതി കരയേറ്റി കുട്ടിയെ
 നൽകി പ്രഥമ ശുഷ്രൂഷ.
ആതുരശാലയിൽ എത്തും മുൻപേ
 ചൊല്ലി വിട അവൻ അന്തിമമായ്.
പണമില്ലാത്തവൻ പിണമായ് മാറുന്ന സത്യം
ഇവിടെ തെളിഞ്ഞീടുന്നു. 
ദരിദ്രൻറ്റെ മോഹം പരിമിതമെങ്കിലും
ഭവിയ്‌ക്കുന്നു  തൃണമായ് പലപ്പോഴും.

സ്വന്തം  കാര്യം സിന്ദാബാ വിളിയ്ക്കും 
മനുഷ്യമൃഗങ്ങൾ മെരുങ്ങേണം.
 അഹങ്കാരത്തിൻ  മെത്തയിൽ  ശയിക്കും 
അധർമ്മത്തെ നാം അറുക്കേണം.
സ്ഥിതിസമത്വം ഉറപ്പാക്കേണം
  ജാതിമതത്തിന്നതീതമായ്. 
മാറ്റങ്ങൾ  വരുത്താൻ  ഒത്തുശ്രമിച്ചാൽ,
 നന്മതൻനാളയെ  വരവേൽക്കാം .

Friday, September 22, 2017

My Ixora!

  
Google image


 Nectar in store keeps
My Ixora, for insects
That have need indeed.

Eyes, she equal, no
Bias, gruesome beetles and
 Pretty butterflies.

Little kids’ scallywags
Spoil pretty blooms Ixora's;
Snatch them they and smash.

Grins and fondles them
Still she, rubbing their cheeks, soft
Like her stunning blooms.

Her spouse, Wind, slaps her
Harsh sometimes; strokes, Breeze, her soft 
Child, very lovingly.

Shows she no ire to
Him, instead she lies in wait
Keenly when he leaves.


Shaking and swaying
Her body and hands, plays she
Well with Wind and Breeze

Wednesday, August 23, 2017

Teens Today!

This is perhaps a  precis of  one of my malayalam poems.

Prefer don’t the teens today
to act together with elders of theirs,
for busy they are without pause
with time naught to spend for others.
 Gives, the Sun at dawn, a wakeup sign
 peeping through the windows well.
Bid they sure a bye under duress
to their sleep so sheltered warmly. 
Without unwrapping the shutters of eyes
choose they still the shelter on bed.
Soft soothing sound from mom
finally attains the form of rebuke.
Routines, after their finishing point
lead the child to studies’ table.  
Defeat, bag-loads, their body-weight,
dangling on their shoulders down.
Learning is never a tarred road travel,
cross it has to, blockades instead.
In the name of tuition comes
a witch to suck their time so precious.
Time is mean though, find they slot
for their play and pleasure no doubt.
Sit in silence in front of T.V
or computer or phone in hand.
Devoid they are of devotion to God
and care they not to respect others.
Feel they nil about future far
and pins them nix the past ever.
The world will have to nurture youths
that collects in wallets, apathy set.
Taking no steps to undo unwanted 
think, they not of upshot beyond.
At this point the teachers and parents,
open your eyes and shape the minds.
Let them master the plan of values,
and let them grow as true patriots.  

Tuesday, June 27, 2017

तीन आँखें !



I am not well versed in Hindi which was only my second language. Earlier also I had tried a poem in Hindi. This is my second adventure.


होती उनके चेहरे पे तीन अंकों में सुंदर आँखेंl
रहता, देता  सदा सबको दिल से लेकर, उदार मुस्कानll     
सबक अनमोल है सीखने  उनके काफ़ी संचालन सेl
नुकसान ख़ुद को होने पर भी करता भलाई और जनोंकाll  

कठोर है कवच उसका पर अन्दर है पिखला बिलकुलl
लगाओ छेद, काटकर उसको, करता रहता भिर भी सेवाll  
श्वेत  रंग का साफ़ हृदय, बनता सबका स्वादिषठ्भोजनl 
मीठा जल से मिठाता प्यास बिलकुल बनकर ज़रूर रुचिकरll

पहुँचता ऊपर स्वर्ग तक, शाखा बिना पेड़  पवित्रl
करता रहता बात ईश्वर से दिव्य वृक्ष यह प्यारा नारियलll
धर्ति का नीर गंदा भिरभी, साफ़ कर  बनाता अमृत शुद्धl
स्तगित करके ख़ुद का कlम भी मदद करता और लोगों कीll

Wednesday, June 14, 2017

ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ !

ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്കെന്തു തിരക്കാണ്
ആരോടും മിണ്ടുവാൻ  നേരമില്ല.
ദിനകരൻ പൂകുമ്പോൾ നിദ്രയ്ക്ക് വിടനല്കി 
മനമില്ലാമനമോടെ വിടും കിടക്ക .

ചക്ഷുസ്സിൻ വാതിൽ തുറക്കാതെ പൂർണ്ണമായ്
വീണ്ടും കിടക്കയിൽ ശരണം തേടും
മാതാവിൻ വാണിതൻ മിനുസം മറഞ്ഞുപോയ്
ശാസനാരൂപത്തിൽ എത്തിനിൽക്കും.

ദിനകർമപൂർത്തിയിൽ  ചരണങ്ങൾ  കൂട്ടിലാക്കി
ഗ്രന്ഥത്തിൻ ചുമടെല്ലാം ചുമലിലേറ്റും.
ചുമക്കുന്ന  ഭാരത്തിൻ തൂക്കമളക്കുമ്പോൾ 
സ്വന്തം  ശരീരത്തിൻ  മേലെയാകും.

ഒട്ടകതുല്യരായ്  ഭാരം പുറത്തേന്തി l
ഒറ്റക്കുതിപ്പിനു പഠിപ്പിനെത്തും.
ഗ്രഹിയ്ക്കാൻ  വിഷമമാം  വിഷയങ്ങൾ ധാരാളം
ട്യൂഷൻ’  എന്നപേരിൽ   വേറെ  ആധി..

സായംസന്ധ്യാനേരം  വീട്ടിൽക്കയറിയാൽ
ടീ.വീ യ്ക്കുമുന്നിൽ തപം ചെയ്തീടും.
പഠനഭാരത്തിൻറ്റെ ഇടയിലായ് ലഭിയ്ക്കുന്ന
ചെറിയസമയവും ആഘോഷിയ്ക്കും.

അമ്മയോതീടുന്ന മധുരമാം വാക്കോ 
അച്ഛൻറ്റെ രൂക്ഷമാം വീക്ഷണമോ
ഉണ്ടാക്കുന്നില്ലവരിൽ പരിവർത്തനം തെല്ലും   
ഭവിഷ്യത്തിനെ തീരെ  ഭയവുമില്ല.

ഭഗവാനിൽ ഭക്തിയും മുതിർന്നവരിലാദരവും       
ദ്യോതിപ്പിയ്ക്കും രീതി അന്യമവർക്ക്.
മൃദുല വികാരമാം സ്നേഹത്തിൻ പരിമളം
നുകരുവാൻ കഴിവവർക്കുണ്ടോ ആവോ?

കാഴ്ചയ്ക്കു  ടീവിയും, കളികൾക്കു   കമ്പ്യൂട്ടറും
ചങ്ങാത്തം  നിലനിർത്താൻ  ഫോണും  മതി .
ബന്ധത്തിൻ ഊഷ്മളത  ഗൃഹത്തിലെ  കൂട്ടായ്മ
ഒന്നുമേ  ഇന്നവർക്കു  വിഷയമല്ല.

പ്രകൃതിമാതാവിൻറ്റെ  വാത്സല്യം  നുകരുവാൻ
അല്പംപോലും  അവർക്കില്ലാഗ്രഹം .
കിളിയുടെ  ഈണവും  മരങ്ങൾതൻ  മർമരവും
പതിയാറില്ല വരുടെ  കാതുകളിൽ  .

 മുത്തശ്ശിക്കഥകളോ   മുത്തശ്ശൻ  ശാസനയോ 
നേടുവാൻ  സാമീപ്യം  അവർക്കിന്നില്ല 
മാർക്കുകൾ നല്ലോണം നേടാനുള്ളോട്ടത്തിൽ
മൂല്യങ്ങൾ മങ്ങുന്നതറിയില്ലാരും.

പണംവാരും പദവികൾ സ്വപ്നം കണ്ടേവരും
തമ്മിൽ കരുതുവാൻ മറന്നുപോയി.
എളിമയും നന്മയും എങ്ങോപറന്നുപോയ്
എവിടേയും നിസ്സംഗഭാവം മാത്രം.

മാതാപിതാക്കളും  അധ്യാപക  വൃന്ദവും
ശ്രേഷ്ഠത  കുട്ടികളിൽ  വളർത്തീടേണം.
ആദരം കാട്ടേണം ആദരം നേടേണം 
കുടുംബത്തെ  സേവിയ്ക്കാൻ  പ്രാപ്തി വേണം .

വളരട്ടെ  നൽപുള്ള മനുഷ്യ ഗണങ്ങളായ്
മാതാവാം  ഭാരതിയെ  വന്ദിയ്ക്കട്ടെ.
നഷ്ടം  ഭാവിയ്ക്കില്ല  നേട്ടം വരിച്ചീടും
പദവികൾ  താനേ തേടിയെത്തും.

Friday, May 12, 2017

Sprinkling Elixir!


Autumnal season is rainy in Kerala and its advent is after summer .So based on Kerala’s climatic condition I have attempted this topic.

 First autumn morning
The mirror I stare into
Shows my father's face. 
Saves me, dad from mom’s ire,
 I wake up late when rainy.

Drains of, harsh Summer
Earth's water, poor Earth thirsty.
Arrives calm Autumn.
Keeps Autumn water a lot
In store for Earth, up in sky.

Her first  dawn, Autumn
Breaks pots and pours water down.
Sprinkling elixir.
Birds sing, rock and roll flowers
And flies; rejoice all beings.



Sunday, May 7, 2017

The Rude Retort!




(This is my last Malayalam story in English.)


“Mole*, think again. It is foolish,” Suresh Kurup was in deep angst.

“No, Achcha*, I thought over it again.I don’t want to go,” firm was the daughter in her stand.

“Get ready, Keerti, life is not a game, we are going to drop you there,” Amma’s* voice contained a tint of reproof.

“No, Amma, I don’t want to go,” each word Keerti uttered was solid.

Some more parental requests, rebukes, insistences and so on were staged, but nothing could move Keerti’s mind an inch. The day passed with no development further. Recurrences of pleading to her became feeble as days passed .Days and nights signed regularly in their registers. Spring, Summer, Autumn and Winter fell in attention as per the roll-call of Nature. The year rolled twice. Nothing unusual happened.

That day Keerti entered the house after collecting her baby daughter, Neethika from LKG class, Suresh Kurup with a crestfallen visage, “Mole, Sharat has sent Divorce Notice.”

Turning her sound into silent mode she went in and asked Amma to get the baby undone her uniform for home-wear. Amma, Sreelatha was a bit weeping and wiping her tears.And  Keerti went to her room.  

It was literally a bolt from the blue for her because Sharat started, of late vaguely visiting her in her reveries. The thought about him grew to a stage of euphoria and the old feel of their togetherness sometimes conquered her calm.

 “I’ll call him, o! No, Whatsapp is better…no, I’ll ask Achchan to call him…no,…”a sort of confusion was skipping  in her mind from ‘No’ to ‘Yes.’ This disinclination led her to act nil for a while. But now at the spur of a moment she lifted the phone and called him, not once but thrice. Twice he put off the call and the third time he didn’t lift the phone.

She felt a disdain for herself and the desire was attaining a coat of attire depressed, "What.. to.. do now? Nothing.. I can.. do.”

In the mean time only blasted the divorce bomb. Suresh Kurup was observing his dear daughter’s pathetic state full of woe,“Letha, I shall go and meet him once. I shall prostrate before him, if need be. What do you think?”

“We may be insulted, doesn’t matter, it is for our dear daughter.” Sreelatha sadly. 

Keerthi and Sharat were living a jubilant conjugal life for about five years. In others’ views they were ‘made for each other’ couple. Sharat wanted his home to run in a velvety way. So only he drew a ‘No-line’ for Keerti’s job after they became spouses. And she was fully conversant about it and agreeable also. 

One day Keerti was in the usual company of wares and utensils of her castle and Sharat  and his laptop were conversing on some important official job.

 “Keerthi, Neethika is playing in the compound, take care,” Sharat’s normal style. 

The care and welfare of the child always attracted the attention of Keerti and her hubby was seldom reluctant to heed to it though.

When Keerti was about to come out her friend Nandana’s phone call stopped her. The parents used to allow their darling, Neetika to play in their compound that had a remarkable expanse, of course under the supervision of one of them.  When she was climbing the stump of a coconut tree, she fell down and got a cut on the knee with abrasions all around. The wound was small though, it bled highly. The snivel and unrest of the child was enough to fill ire of a massive degree in Sharat and his reaction went beyond boundary.

Retorted Keerti equally or perhaps with slightly more gauge, as till then she had not undergone any bitter experiences from her husband or parents. The repercussion led to the birth of two foes there. The atmosphere became hot. Yes, in between the wound was bandaged by Keerti. Household articles flew away from Sharat’s hands and plunged on the floor. The downpour of rude words from Keerti’s mouth pierced Sharat’s ears. And offensive language from him also danced in the air. As a whole the domestic climate became cloudy and eventually Keerti seized a bag from the loft, filled it with articles of immediate need and just like a gale she dashed off for her indigenous home, carrying the child in her loin. 

It was a long time to get a call from achchan after he had left for Sharat’s house. Her mind was turning weighty, “ The response may not be favourable. My action was definitely not good. But I am the mother of his own daughter, can’t he forgive me? Doesn’t he want even to see his daughter?”

“Mole, be..tt.er  you  f..org..et  hi..m,” Suresh Kurup was fumbling to answer her question while  entering the house, “ His remarriage has been fixed. It is two years you separated. For a grass widower break-up is not a big deal.”

“He says he cannot accept you because you have broken and thrown away the ‘Mangalsutra*’ and that too on his face,” continued Suresh Kurup, “He slapped you on your cheek. He claims it was his reflex. He doesn’t feel guilty for that.”

He expected an outburst of tears from his daughter. But Keerti remained unvoiced for a while and then she carried her daughter, kissed her from head to toe, “ Achcha, thank God, he didn’t claim my darling. He won’t, I know. It is a hindrance.”

She remained quiet a little. Then as if made up her mind,“I will get a job, I am qualified enough. I have to live for my little one.”

 Achchan- father,
Amma-mother,
Mole-darling
 ‘Mangal Sutra’- The wedding chain with a small pendant to which people attach great sanctity.





Sunday, April 23, 2017

പ്രതികരണം!


"മോളേ, നീ ഒന്നുകൂടി ആലോചിച്ചു നോക്ക്.ചെയ്യുന്നതു മഠയത്തരമാണ്,"സുരേഷ് കുറുപ്പ്
"അച്ചാ, ഞാൻ നല്ലതുപോലെ ആലോചിച്ചു. വയ്യാ, എനിക്കിനി വയ്യ," കീർത്തി ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ചതുപോലെ പറഞ്ഞു.
"എല്ലാം വേണ്ടെന്നു വെയ്ക്കാൻ എളുപ്പമാണ്.നീ വേഗം റെഡിയാക്.ഞങ്ങൾ കൊണ്ടാക്കാം," അമ്മ വസന്ത

ഒരു ശ്രമവും മകളുടെയടുത്തു ഭലിയ്ക്കുന്നില്ലായെന്നു കണ്ടപ്പോൾ        അച്ഛനും അമ്മയും  വലിയ വിഷമത്തോടേ പിൻവാങ്ങി.ആദിവസം അങ്ങിനെ കടന്നുപോയി. പിന്നീടുള്ള പല ദിവസങ്ങളിലും അതുതന്നെ ആവർത്തിച്ചു. പതിയെ പതിയെ ആ വീട്ടിൽ അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള സംസാരം നിലച്ചു.

 രാവു വന്നു, പകല് വന്നു, മഴവന്നു, വെയിലു വന്നു, അടുത്തുള്ള നദി അതിലൂടെ ധാരാളം വെള്ളമൊഴുക്കി. ശിശിരവും വസന്തവും ഹേമന്തവും എല്ലാം അവരുടെ കർമ്മം രണ്ടുപ്രാവശ്യം കൃത്യമായി നിറവേറ്റി. അങ്ങിനെ രണ്ടു സംവത്സരങ്ങൾ വിടചൊല്ലി.

ഒരു ദിവസം കീർത്തി സ്കൂളിൽ നിന്നും വരുന്ന LKG ക്ലാസ്സിലെ മകൾ നീതികയേ കൂട്ടി വീട്ടിൽ എത്തി.

"മോളെ, ശരത്ത് ദാ ഡിവോഴ്സ് നോട്ടീസ് അയച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.നീ എന്തു ചെയ്യാനാ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്? "അച്ഛൻറ്റെ ശബ്ദം പെട്ടന്നവളുടെ മനസ്സിൽ തീയ് കോരിയിട്ടു. അവൾ ഒന്നും പറയാതെ സ്വന്തം മുറിയിലേയ്ക്കു പോയി.കുട്ടിയുടെ യൂണിഫോം ഒക്കെ മാറ്റി. അവൾക്കു ആഹാരം കൊടുക്കാൻ അമ്മയോടു പറഞ്ഞു. അമ്മ ശ്രീലത  കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്നതു കണ്ടു. ഒന്നും പറയാതെ വന്ന് അവൾ  വീണ്ടും മുറിയിൽ കയറി.

 "ഞാൻ ചെയ്തതു തെറ്റായിപ്പോയി, പക്ഷെ, ശരത്തു ചെയ്തതും തെറ്റുതന്നെയാണ്. ഓർക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും കണ്ണുനിറയുന്നു," മനോഗതം.

ഒരുദിവസം ഓഫീസിൽ നിന്നും വന്നു ചായകുടി ഒക്കെക്കഴിഞ്ഞു അല്പം നർമ സല്ലാപം ഒക്കെ ചെയ്ത് ശരത്ത് ലാപ് ടോപ്പിൽ എന്തോ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു,"കുഞ്ഞു മുറ്റത്തു കളിയ്ക്കുന്നുണ്ടേ, നോക്കണേ അവളെ,” ശരത്തിൻറ്റെ പതിവ് ശൈലി.

 കീർത്തി ഉദ്യോഗസ്ഥ അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് കുട്ടിയുടേതുൾപ്പെടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കീർത്തി തന്നെയാണു ചെയ്യുന്നത്.ശരത് കീർത്തിയെ ഉദ്യോഗത്തിനു വിടാത്തത് വീട്ടുകാര്യങ്ങൾക്കു ഭംഗം വരരുത് എന്നുള്ളതു കൊണ്ടാണ്.

കീർത്തി കുട്ടിയുടെ അടുത്തേയ്ക്കു പോകാൻ തുടങ്ങിയതും കൂട്ടുകാരി നന്ദനയുടെ ഫോൺ വന്നു. കുട്ടി ഉറക്കെക്കരയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു കീർത്തി ഓടി  അതിൻറ്റെ അടുത്തെത്തി. കുട്ടി,നീതിക വീണു നെറ്റി പൊട്ടിയിരുന്നു, മുറിവ് ചെറിയതായിരുന്നുവെങ്കിലും രക്തം കുറച്ചധികം ഒഴുകി. ശരത്തും ഓടി അവിടെയെത്തി.രക്തം കണ്ടതും അയാൾ ഒന്നും ചിന്തിയ്ക്കാതെ പ്രതികരിച്ചു.അതല്പം കടുത്തുപോയി.
മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും കാര്യമായി ശിക്ഷ ഒന്നും ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കീർത്തിയുടെ പ്രതികരണം ശരത്തൊട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതായിരുന്നു. 

പിന്നീടുണ്ടായതെല്ലാം രണ്ട് ശത്രുക്കൾ ഏറ്റുമുട്ടുംപോലെ. ഇതിനിടയിൽ കുട്ടിയുടെ മുറിവ് കീർത്തി കെട്ടിക്കൊടുത്തു.അതുവരേയ്ക്കും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും  ഇല്ലാതെ സന്തുഷ്ടമായ ജീവിതം ആയിരുന്നു. മിത്രങ്ങൾ പറഞ്ഞിരുന്നു ‘made for each other’.. എന്നാലിപ്പോൾ പറയരുതാത്തതു പലതും പറഞ്ഞു, സ്വത്തിൻറ്റെ ആസ്തി വരെയും വിഷയമായി. രണ്ടു ശബ്ദങ്ങളും വളരെ ഉച്ചത്തിലായി.വാഗ്വാദങ്ങൾ മുറുകി. അല്പമൊക്കെ സഭ്യതയുടെ വരമ്പും ഭേദിച്ചിരുന്നു.

  കൂട്ടത്തിൽ ചില സാധനങ്ങൾ ശരത്തിൻറ്റെ കയ്യിൽൽനിന്നും പൊന്തിപ്പറന്നു ദൂരെ തെറിച്ചു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ അതിലും മുന്തിയ ശബ്ദത്തിൽ കീർത്തിയുടെ വദനത്തിൽ  നിന്നും വാക്കുകൾ പൊന്തിപ്പറന്നു അന്തരീക്ഷത്തിൽ തെറിച്ചു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. ആരും പിന്നോട്ടില്ല എന്നു തന്നെയായി കാര്യങ്ങൾ.

കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി കീർത്തി ഒരു ബാഗു തപ്പിയെടുത്ത് കുറെ തുണികൾ കുത്തിത്തിരുകി തോളിലിട്ട് മോളെയും കൂട്ടി ശരവേഗത്തിൽ ഇറങ്ങിപ്പോയി,"ഇനി ഞാൻ ഈ വീട്ടിലേയ്ക്കില്ല."

"വേണ്ട, വന്നാൽ ഞാൻ വാതിൽ കൊട്ടിയടയ്ക്കും," ശരത്.

രണ്ടാളുടെയും അമ്മമാരും അച്ഛന്മാരും   പറ്റുന്നത്രയും  ശ്രമിച്ചു അവരെ കൂട്ടിയോജിപ്പിയ്ക്കാൻ. വാശി കൂടിയതല്ലാതെ ഒട്ടും കുറഞ്ഞില്ല.രണ്ടാളുടെയും  അഹം അവരേ താഴാൻ തീരേ അനുവദിച്ചില്ല.  

 ഈയിടെയായി അവൾക്കു വിഷമം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്  വിവാഹമോചനകത്തു കിട്ടിയപ്പോൾ  അതു   പശ്ചാത്താപമായി മാറി. അതിൻറ്റെ അളവ് അതാ കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സ് അയാളോടൊന്നു സംസാരിയ്ക്കാൻ വെമ്പൽ കൊണ്ടു, " ഒരു ഫോൺ കോളെങ്കിലും കിട്ടിയെങ്കിൽ.ഇല്ല അത് പ്രതീക്ഷിയ്ക്കേണ്ടാ."

അവൾ ഫോൺ കയ്യിലെടുത്തിട്ടു വീണ്ടും തിരിച്ചുവയ്ക്കും,  “വാട്സാപ്പുപയോഗിച്ചാലോ, വേണ്ട,മെസ്സേജയയ്‌ക്കാം, അതും വേണ്ട.എന്നെ വിളിക്കില്ലായിരിക്കും, അച്ഛനോടൊന്നു വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞാലോ?”  ആകെ അവൾ ആശങ്കയിലായിരുന്നു അവസാനം അവൾ വിളിയ്ക്കുക തന്നെ ചെയ്തു, ഒന്നല്ല മൂന്നു തവണ. ആദ്യം അയാൾ എടുത്തില്ല, പിന്നെയുള്ള രണ്ടുപ്രാവശ്യവും കട്ടുചെയ്തു. അതിൻറ്റെ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവളെ നടുക്കിയ ബോംബ് സ്ഫോടനം.

 അവൾക്കത് സഹനത്തിൻറ്റെ നെല്ലിപ്പടിയായിരുന്നു. സ്വയം അവജ്ഞ തോന്നി. ആകെ ഊർജം ചോർന്നുപോയതുപോലെ.

അച്ഛൻ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,"ഞാൻ ഒന്നാവീടുവരെ പോയാലോ? അയാൾ എന്നെ ആക്ഷേപിച്ചു വിടുമോ?സാരമില്ല, മോൾക്കുവേണ്ടിയല്ലേ,പോയിനോക്കാം,അല്ലെ?"ശ്രീലതയോട്.

"ഒന്നു പോയിനോക്കുന്നതാണു നല്ലതെന്നെനിയ്ക്കും തോന്നുന്നു." 

മകൾ  മൗനം പൂണ്ടു. അത് സമ്മതമായെടുത്ത് അച്ഛൻ അവിടെ പോയി.. ആശങ്കയോടെയും അല്പംപ്രതീക്ഷയോടെയും അവർ രണ്ടാളും  അച്ഛൻറ്റെ ഫോൺ വിളി കാത്തിരുന്നു. കുട്ടിയ്‌ക്കു അമ്മൂമ്മ യാന്ത്രികമായിട്ടാണ് ഭക്ഷണം കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നത്. 

 സുരേഷ് കുറുപ്പിൻറ്റെ ഫോൺ വന്നില്ല. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ   മ്ലാനവദനനായി ആൾ മടങ്ങി വന്നു.അവൾക്കു കാര്യം മനസ്സിലായി," വെറുപ്പാണല്ലേ? സാരമില്ല." 

"ആ മനുഷ്യൻറ്റെ കുട്ടിയെ ഞാൻ പ്രസവിച്ചതല്ലേ,എന്നോട് ക്ഷമിയ്ക്കാൻ കഴിയില്ലേ?" അവളുടെ മനോഗതം.

"മോളെ, നീ ഇനി കാത്തിരിയ്‌ക്കേണ്ട, മറന്നേക്കൂ.അയാളുടെ  വിവാഹം വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. രണ്ടു വർഷമായതുകൊണ്ട് ഡിവോഴ്സ് എളുപ്പമാണല്ലോ!"

അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മനസ്സിടിഞ്ഞുപോയി.

അദ്ദേഹം തുടർന്നു, " താലി പൊട്ടിച്ചു മുഖത്തേയ്‌ക്കെറിഞ്ഞ ഒരുവളെ അയാൾക്കിനി വേണ്ടാപോലും. നിന്നെ അടിച്ചതു പെട്ടന്നുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ ആണുപോലും. നീതീക മോളെ കാണണം എന്നുപോലും അയാൾ പറഞ്ഞില്ല."


എന്തോ പെട്ടന്നു തീരുമാനിച്ചപോലെ അവൾ ഷാൾ എടുത്തു കണ്ണ് തുടച്ചു,"ഞാൻ ജീവിയ്ക്കും അച്‌ഛാ, എൻറ്റെ പൊന്നുമോളെ നന്നായിത്തന്നെ വളർത്തും, എനിക്കൊരു ജോലി കിട്ടാനുള്ള എക്സ്പീരിയൻസ് ഓക്കെയുണ്ട്. കുട്ടിയെ അയാൾ ചോദിയ്ക്കില്ല, ബാധ്യതയാകില്ലേ?"