Thursday, November 28, 2013


 The five-letter word that
Flows out from heart turns listener
Thankful, words mere seem hollow.

Words of gratitude with
Glee fill the receiver’s heart, gives
 He back winning grin.

God gave us tongue to
Speak, mind to think and words to                
Thank, use them in want.
Parents, on the progeny
Pour, affection and concern aplenty.
Parochial path son follows.

Shoots up, gratitude only
In minds broad and is the language
Never of spivs and spies.

Thank God for everything
We enjoy, thinking of the poor


Wednesday, November 27, 2013

Had I Looked Back!


“W..h…y..?” a feeble sound crawled out of a warped

skeletal body with wrinkled skin and sunken eyes.

“Ingratitude had blind-folded me to understand your hardships.” 

“We can’t erase..  our… destiny,”

“ Had I looked back, I wouldn't have  done so. You struggled a lot to see me with stethoscope.”

 “Be.. with… your spree... I am.. contented. This old man’s concern... is his daughter…. Sha..rry.”

“ I was after the riches of that witch  Ramya who ditched me.“ I want your concurrence to marry Sharry,  a real gem.” 
“Isn't ..she..  a misfit for..a doctor?”

 “Yes,I am a misfit,nor are you a gem,”Sharry.


Thursday, November 21, 2013

So, you think you know it all!

I stood without Maths homework.  My silence kept her in ire.Madam sent me out of the class.

  A ninth grade ‘Didi’ pitied me.
  “I didn’t do Maths H.W. I don’t like copying”, responded with mopes.

One month’s   legitimate effort during lunch break from that true heart of 'Didi' drew this seventh grade girl to the forefront. I became a top scorer.
‘ Didi ’ knew what I lacked. Madam didn’t understand where I lacked. 

“My castigation boosted you, didn't it?”, Madam.
 I satisfied her.

You elders(parents and teachers) think you know everything. But you don’t know what we don’t know.

Wednesday, November 20, 2013


Bullets and bloodshed
Spoil sensational warmth of soil.
Numbness settles in minds.

Mother earns for bread, but
Saves for the blood, he  rewards
  In grades, glee in eyes.

Mother Nature fulfils
Her blood’s needs, his willful act
 Stains, spoils her good will.

Blood , the life-liquid can                       
Take away life if less or more.
Care well for good health.

Blood-bottles may bring back
Life to patients from fatality.
Do donate your share.


Monday, November 18, 2013

The Avoidance!

“You can’t get away from yourself by moving from one place to another.”
Flemmingway has rightly said it!

To steer clear of unpleasant occurrences many a time what we do is just running away from our ‘self ’. But the accomplishment is kilometres and kilometres far. I am a live paradigm of such an incident.

It was a time when my days stayed away from my sleep or sleep alienated me from its proximity. A sort of gloom and grief had shaded my heart, as the day was nearing. So my legs used to resume their perpendicular position even before the day break at that time. And so also that day I was on my feet, which carried me to the morning routines. Then my feet led me to a corner of the verandah outside.

“What happened to the hyper-active squirrel jumping up and down from bough to branch? Is he expressing his camaraderie with me? He is sitting quite on a twig now. O, here comes a tiny sparrow. Without disturbing the former of his penance, she silently takes her seat on another branch. Reading my mind or so she also slips into a silence. The leaves also stand stooping as if they can’t be delightful at that unpleasant presence of mine. The sky is with mopes on its visage to shed tears as if it reads my mind”. My dismal thoughts went on circling the vicinity.

That day was my forty fourth birthday ‘Happy Birthday’ in kids’ words. I didn’t know the day would be happy or not.  The anguish and anxiety didn’t leave me not for a moment even.

The oddness of that birthday only detached Chandrika from me. Chandrika,  the name  had been once engraved on a gold plate and kept safe in my mind, on the most accessible shelf. She was creeping slowly to my heart. With the aid of the great Time I had covered her behind a curtain of forgetfulness. This curtain sometimes got blown away by the memory gale, revealing very well that very visage. Yes, Chandrika, no ferocious force could separate her from me. She too housed the same belief in her.

It was not as durable as expected. My horoscope had loomed with a villainy in it. The prognostication of it marked a full stop to our being together. It said that the forty fourth birthday might prove fatal for me. It questioned my existence on this globe. Chandrika’s father pondered over it and believed it would become a reality. She was not a harpy. With melancholy-stricken heart only she turned her face away from me. She couldn’t help retrieving it. Chandrika didn’t have the guts to elope, nor did I.

I strove hard for a solace and ran away from home and ‘me’ also.  For a placid place I approached the Deity, our savior in sorrow. I unloaded all the sadness there. Again for a place of peace I rummaged hither-thither and everywhere for a long time. Temples, touring zones, lone areas and even penniless peoples’ havens tried to mend my bleeding heart. Nothing could bandage the wound within. Somewhere the stay was dangerous as well. I had fallen prey to burglary once or twice. “When you start to live outside yourself, it’s all dangerous”.

One fine day somehow a sensible sense aroused as a glimpse in me. It rebuked me, advised me and pleaded with me, “What are you doing? Can you run away from yourself? You are vacillating between hope and fear and oscillating from place to place. Go back to your kith and kin for they may be in utter gloom now. Perhaps glory you can pick from them.”

So my body abided by my mind eventually witnessed the dawn of console in my own land. I slowly recognized that ‘Blood is thicker than water’. My recurring denials for nuptial procedures disappeared unattended by elders.  Nalini walked in to my life as a cute flower with sweet fragrance. Nalini’s father an agnostic readily granted the agreement for our wedding. Nalini spread her perfume all around. Her presence provided our folks with pleasure.
 The sobre sound of  Nalini to the present, brought me back. She was stirring her tounge with some topics not pertaining to the hinterland. That she used only to test and soothe me indirectly. The day was escalated with a pompous feast.  All the countenances were smiling with shrouded anguish. I too brought about commonness in my body language and exhibited a synthetic elation.

Hours of darkness had opened its black umbrella over mother Earth. Ho! My mind lit a small torch of gladness. Nalini was still carrying the load of gloom. At the strikes of twelve by the clock, a sigh of relief bounded from Nalini.

 She said, “I was afraid about the prediction in the horoscope. Amma (mother) said they had not disclosed that to you. Achchan(father) had kept the horoscope away from your view. My father knew it and informed me also about it.”

“What horoscope! Nonsense.The horrible item says today is my last day. Rubbish, I don’t believe in such things.”I boasted well being fully conversant about the time.

“Now things attained a delightful end. Let us sleep now,” both of us uttered together.

Today is my forty fifth birthday. A wrong prediction had eaten away the tranquil of our shelter. While turning back, the mind passes a snigger on us.

Take only the affirmatives for granted and chase away the negatives.

Thursday, November 14, 2013

ഒരു ഒളിച്ചോട്ടം!

The English version will follow without much delay.

ഈയിടെ ആയിട്ട്വളരെ നേരത്തെതന്നെ നിദ്രാദേവി എന്നോട് യാത്ര  പറഞ്ഞു പോകാറുണ്ട് .എന്നുടെ മനസ്സിനെ  ഉലയ്ക്കുന്ന ചിന്ത വിട്ടു  മാറുന്നില്ല,എല്ലാവർക്കുംവന്നു ചേരാറുള്ള ഒരവസ്ഥ ആണതെന്നറിയാമെങ്കിലും. ചിരി എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തതുപോലെ എന്നിൽനിന്നും ദൂരെ എവിടെയോ പോയൊളിച്ചു.

അന്നും പ്രഭാതം പൊട്ടിവിടരുന്നതിനും മുമ്പേതന്നെ എന്നുടെ മിഴികൾ അവയുടെ വാതിലുകൾ തുറന്നു പിടിച്ചു. പാദങ്ങൾ എന്നെയും പേറി പ്രഭാതകർമങ്ങളിലേയ്ക്ക്എത്തിപ്പെട്ടു. കിഴക്കുവെള്ളകീറിയപ്പോൾ പുറത്തു വന്നു അല് നേരംനില്ക്കാൻ തോന്നി. ഇന്നു പിറന്നാള്ആണ്. നല്ലരീതിയിൽ  തന്നെഅതാഘോഷിയ്ക്കുവാൻ വേണ്ട തയ്യാറെടുപ്പുകൾ നടക്കുന്നുണ്ട്വീട്ടിൽ.
കുറേ മാസങ്ങളായി വീട്ടിൽ എല്ലാവരും എന്നോടു കൂടുതൽ കരുതൽ കാണിയ്ക്കുന്നു. അതിനുള്ള കാരണം പിറന്നാൾ ടുത്തു വരുന്നതിനാലാകാം.
   എന്തുകൊണ്ടോ മനസ്സിനു നല്ല ഒരു സുഖംപോരാ.സാരണയായി  മരങ്ങളിൽ ചാടിതിമിർക്കുന്ന അണ്ണാറക്കണ്ണൻ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയിൽ മുഴുകിയതാണോ എന്തോ ഒന്നും ചെയ്യാതെ ഒരു കൊമ്പിൽ  ഏതോ ആലോചിച്ചുംകൊണ്ട്‌  ഇരിയ്ക്കുന്നു. അല്പം വിഷാദഭാവം ഉള്ളതായിതോന്നി.അതാ ഒരു കുരുവി പറന്നു വരുന്നുഅണ്ണാറക്കണ്ണനുടെ ചിന്തയ്ക്ക് ഭംഗംവരാത്തരീതിയിൽ  മറ്റൊരു കൊമ്പിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.എന്നുടെ മനസ്സ്മനസ്സിലാക്കിയതുപോലെ  പ്രകൃതീ ദേവിയുടെ മുഖവും മ്ലാനമായിക്കണ്ടു. മരക്കൊമ്പുകൾ കുമ്പിട്ടുനിൽക്കുന്നതായി തോന്നി . ചെടികളും പൂക്കളും തന്നെ അത്ര നല്ല സന്തോഷത്തിൽ അല്ല. അവയ്ക്കും ഒരു വിഷാദഭാവം പടർന്നിട്ടുണ്ട്. ആകാശംവിതുമ്പാൻ പോകുമ്പോലെ മൂടിക്കെട്ടിനിന്നിരുന്നു.
"ബാലേട്ടാ,ബാലേട്ടാ, വരൂ നമുക്ക് കുളി കഴിഞ്ഞു  ക്ഷേത്രത്തിൽ  പോയിവരാം.” ഭാര്യനളിനി ഒരു കൃത്രിമസന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു
   “ഇപ്പോൾത്തന്നെ റെഡിയാകാം.” ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ളവഴി ഞങ്ങളുടെ കാലടികളെ സ്വീകരിച്ചു. വഴിയിൽ എന്തൊക്കെയോ എന്നെ രസിപ്പിക്കാൻ  വേണ്ടിയോ അതോ സ്വയം  ആശ്വസിക്കുവാൻ വേണ്ടിയോ ഒക്കെ നളിനി പറഞ്ഞുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു.
 ചെറിയ സർക്കാർഉദ്യോഗസ്ഥർ മാത്രമായ ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ വിഷമങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നു.
 അവധി ആയിരുന്നതിനാൽ മക്കളും (സച്ചിൻ,സുമൻ) വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും ഒന്നും   അറിയാത്തതു പോലെ എന്നുടെ  താത്പ്പര്യങ്ങൾ സാധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ഞാനുംഅറിഞ്ഞില്ല ഭാവം’  ശരീര  ഭാഷയിൽ ലെയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
 അടുത്ത വീടുകളിൽ ഉള്ളവരും ബന്ധുക്കളും അവരുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അറിയിച്ചു സദ്യയിൽ പങ്കുചേർന്നു. സദ്യ കഴിഞ്ഞതും എല്ലാവരും സ്വന്തം ഗൃഹങ്ങളിലേക്ക് നടകൊണ്ടു. കേരളത്തിൽ   കാലഘട്ടത്തിൽ നിലനില്ക്കുന്ന ഒരു സമ്പ്രദായമാണ് ഊണിനു തള്ളിക്കയറുന്നതും  ഊണുകഴിഞ്ഞാൽ ഉടൻതന്നെ സ്ഥലം വിടുന്നതും.
രാത്രി ആയി. ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. എനിക്കല്പ്പം  ആശ്വാസമായി.പക്ഷേ നളിനി അപ്പോഴും മ്ലാനത  ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. ബാലാ ,ബാലാ നീ എവിടെ ആണ്?” ബാലകൃഷ്ണൻ എന്ന എന്നെ അമ്മയും അച്ഛനും വിളിക്കുന്നത്അങ്ങിനെയാണ്.
ഇവിടെ ഉണ്ട് എന്തേ വിളിച്ചത്?”
ഒന്നും ഇല്ല, രാത്രിയിൽ ഇനി കടയിലും മറ്റും പോകേണ്ട.” അൽപ്പം
ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ അമ്മ.
എന്തായാലും എനിക്ക്ഒരു ധൈര്യം വന്നിരുന്നു.അതുകാരണം
അൽപ്പം നേരത്തെ തന്നെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. നിദ്ര  കാര്യമായ്തന്നെ എന്നെ ആശ്ലേഷിച്ചു. കുറെ ദിവസ്സങ്ങളായി വിഷാദത്തടവറയിൽ  കിടന്നിരുന്നതല്ലേ!

നളിനി അവളുടെ കരങ്ങൾ എന്നുടെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ വെച്ചു നോക്കി. നിദ്രാദേവി കോപത്തോടെ പിൻവാങ്ങി. അവൾ എന്നുടെ നെഞ്ചിലേക്കു തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു "എന്തുപറ്റി?ഉറങ്ങുന്നില്ലേ? നീ വിഷമിക്കേണ്ട. ! ഒരു  ജാതകം! ഒന്നും ശെരിയായി വരണമെന്നില്ല. നാൽപ്പത്തിനാലുവയസ്സു തികയുന്നദിവസ്സം മരണം വരെ സംഭവിക്കാവുന്ന ഗ്രിഹപ്പിഴ ആണന്നല്ലേ എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നത്.” പക്ഷേ അവളുടെ ആകാംക്ഷ  ഒഴിഞ്ഞുപോകാൻ തയ്യാറായില്ല.
"എനിക്കൊന്നും സംഭവിക്കില്ല. പൊന്നുമക്കൾ  മിടുക്കരായി വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി ഉദ്യൊഗമൊക്കെ കിട്ടിയിട്ടേ ഞാൻ പൊവുകയൊള്ളു . നിന്നേയും അച്ഛനമ്മമാരേയും തനിച്ചാക്കില്ല. യമലോകത്ത് എനിക്ക്വേണ്ടി ഒഴിവില്ല. അതുകൊണ്ട് വിസ അടിച്ചിട്ടില്ല.”
"എന്താ ഇങ്ങിനെയൊക്കെ പറയുന്നത്? ജാതകവിവരമൊക്കെ എങ്ങിനെ അറിഞ്ഞു?"
"എനിക്കെല്ലാം അറിയാം. ഒരിക്കൽ എനിക്ക് ജാതകം വായിക്കാൻ കിട്ടി. നീ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ചതു ശ്വാസം പരിശോധിക്കുവാൻ അല്ലെ? എന്നിൽനിന്നുംഒന്നും ഒളിക്കേണ്ട.ഏതോ ഒരു പൊട്ട ജ്യോത്സ്യൻ എന്തോ എഴുതിവെച്ചു. അതൊന്നും സംഭവിക്കില്ല.” സമയം പന്ത്രണ്ട്ആയ ധൈര്യത്തിൽ ഞാൻ അടിച്ചുവിട്ടു. ജാതകം എന്നെ ആരും കാണിച്ചിരുന്നില്ല. ജാതകം വായിച്ചപ്പോൾ തൊട്ടു മനസ്സിനെ ഒരു മൂക ശോകം പിടികൂടിയിരുന്നു
പെട്ടെന്നാണ് ചന്ദ്രിക മനസ്സിലേക്കു കടന്നുവന്നത്.എനിക്കവളും അവൾക്കു ഞാനും എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്നു. അവളുടെ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞുപോലും അവർ ഒരു പരീക്ഷണത്തിനു തയ്യാറല്ലായെന്ന്. ചന്ദ്രികയേ സ്വപ്നം ണ്ടിരിക്കുന്നതിൽ അര്‍ഥം ഇല്ല എന്നു മനസ്സിലായി.ഞാൻ മനസ്സിനെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അതു എന്നെ അനുസരിക്കാതെ ചന്ദ്രികയുടെ പിറകെ  പാഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു .
ഞാൻ എല്ലാവരിൽ നിന്നും എല്ലാകാര്യത്തിൽനിന്നും ഒരു ഒളിച്ചോട്ടം ആണ് ആഗ്രഹിച്ചത്‌. പലപല സ്ഥലങ്ങളിലും പോയി ഹാജർ വെച്ചു .വെറുതെ! ഒരു ആശ്വാസവും തോന്നിയില്ല.ചന്ദ്രിക കൂടുതലായി മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
സ്ഥലങ്ങൾ മാറിയാലും ഞാൻഞാൻ  തന്നെ എന്ന് മനസ്സിലായി തിരിച്ചു  വീട്ടിലേക്കു തന്നെ പോന്നു. അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും കുറച്ചു സമാധാനം കിട്ടി എന്നുതോന്നുന്നു.
 അവർ വിവാഹം ആലോചിയ്ക്കുവാൻ  തുടങ്ങി .ഞാൻ വഴങ്ങിയില്ല. വിവാഹം വേണ്ടെന്നു തന്നെ പറഞ്ഞു.ഒടുവിൽ എല്ലാവരുടെയും ഇങ്ങിതത്തിനു വഴങ്ങി. ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു നന്നായി എന്ന്.
 എല്ലാം അറിഞ്ഞു കൊണ്ടു തന്നെ ജാതകത്തിൽ വിശ്വാസമില്ലാത്ത നനിളിനിയുടെ അച്ഛൻ നളിനിയെ എനിക്കുതന്നു.
എന്താ ഇനി ആലോചിയ്ക്കുന്നത്? സമയം ഒരു മണി ആകാൻ പോകുന്നു.”
 ഘടികാരം സന്തോഷത്തോടെ ഒരു മണി ആയതു ഞങ്ങളെ  ഓർമ്മപ്പെടുത്തി.നിദ്രാദേവി എപ്പോഴോ ഞങ്ങളെതഴുകി സുന്ദര സ്വപ്നത്തിലേക്ക് ആനയിച്ചു.  

Friday, November 8, 2013

Nomination for an Award

    Dear Madam,
I am really indebted to you for having been nominated for an award. But the fact is that I was nominated earlier also for this award(Leibster Award). Nevertheless I like the questions you have asked here and so I would answer them in my own little way.
      1 Why do you write?
       2 Why did you start blogging?
      3 What do you prefer, love marriage or an arranged marriage? Why?
      4 Does Politics interest you? Give reasons.
     5 Which is your favourite  TV programme?
    6 Three things which are most important for you in life? 
    7 Which is your favourite News Paper?
     8 At what age a child can be given sex education?
    9 Which character has influenced you most in a novel? Why?
    10. Which country do you wish to live forever?

And the answers go thus 

1.       I write because some ideas are born in the womb of my thoughts and they come out to the open providing me fun and fancy.
2.    I wanted to see my ideas in the cradle of some platform and this is an apt one for amateurs like me.
3.    A successful marriage of any kind.
4.     Not at all that of the present. The politicians believe in a governance of them, for them and by them only! Only! And only.
5.    Music programmes. Home makers also may be offered chances.
6.    Legal birth, proper life and peaceful death. 
7.    Well it is ‘Mathrubhoomi’.  
.  . A pointed answer does not emerge from me. At the onset of adolescence a child                   should learn about the body parts and functions; and sex oriented class should enter the mind only after sixteen.
    'Mini’,her father and Kaboolivalla in Kaboolivalla.
. India. India is my country and all Indians except my hubby are my brothers and sisters……….

Tuesday, November 5, 2013


Grass grins delightfully. 
Sets her free, Sun the Saviour
Well with pity, from dark.

The little men ride cycles
Smashing the green glossy grass, wild.
It bears pain, chides never.

Bamboo the tallest boasts
Of fingering sky, with voracity.
Poor grass can never touch.

Green silky glassy grass O!
To cattle, at life’s cost, offers fodder.
Who else would  in world?

Friday, November 1, 2013


Rummages through environs
Hornbill for water, in summer. 
No cloud in sky, alas!

Workers, for requirements
Rely many times on rummages,as
They draw only meager amount! 

Beetles rummage through plants.
Flower of choice, discover even if
They can’t,they stop not!

River with twisting figure
And lust in eyes searches her lover.
She falls in his clasp.