Saturday, December 31, 2016

A Royal Burial!

Down, falls as corpse from throne, 
A genuine body, of which is the soul 
At the ebb of  migrating to eternity.
The soul very rightful with its body 
Legitimate stood straight for the welfare 
Of Nature’s inhabitants, inert and alert.
 The ones that enjoyed the highest collection
Of assiduous concern,
Which that personality has maintained
 For his beloved lovely progeny is,
As always,the witty astute shrewd  man.
Procured the Time Manager,
The articles required; 
Assembled them and positioned
In places apposite, for a royal burial
Of the priceless expiring body, 
With commendable honour.
On observing  the rites and rituals,
Keeps ready, the manager Time,
A well-built coffin to cremate
 The massive twelve feet  two O sixteen
And is going to enthrone gracefully
As the ruler of ours two O seventeen.

Friday, December 30, 2016

കളിവിമാനം !

അനുദിനം അരവിന്ദ്  അവനുടെ ചെറുവീടിൻ
 പ്രാങ്കണ  പ്രാന്തത്തിൽ  ചെന്നു നിൽക്കും.
ആകാശ  നക്ഷത്ര  കൂട്ടങ്ങൾ  ചേർന്നെല്ലാം
അവനെ  മെല്ലേ  മെല്ലേയാകർഷിയ്ക്കും.

വാക്കിലും ,നോക്കിലും ,ഉറക്കത്തിലാണേലും
ആകാശക്കപ്പലവനെ  വിളിയ്ക്കുംപോലെ .
ചേലുള്ള  ഉദ്യോഗക്കുപ്പായം  കാണുമ്പോൾ
അരവിന്ദ്  പൈലറ്റിൻ  പടം  വരയ്ക്കും.

ഗഗനത്തിൻ നൗകതൻ  ത്വരിത  ഗമനങ്ങൾ 
 അവനിലെ ബാലനിൽ  മോഹം  ചൊരിയും.
അതിനുള്ളിൽ  പറക്കുന്നോരനുഭവം  ചിന്തിച്ചു
നിർവൃതിയോടേയവൻ കണ്ണുചിമ്മും.

ഒരുദിനം  ഞാനും  ആകാശ  മാർഗ്ഗേ
അതിദൂര  ദേശങ്ങൾ  കീഴടക്കും.
വിദ്യയിൽ  കേമനായ്   തൊഴിലിലും  മുൻപനായ്
സമ്പത്തു  ധാരാളം  സമ്പാദിയ്ക്കും. 

നമ്മൾതൻ ദുരിതങ്ങളെല്ലാമേ  തീർത്തിടും 
പൈലറ്റായ് ഗഗനേ ഞാൻ  പറന്നുപൊങ്ങും.
ഈയൊരു  ചെറുകുടിലിൻ സ്ഥാനത്തു  ഞാനൊരു
കോൺക്രീറ്റിൻ സൗധം  പടുത്തുയർത്തും.”

ഇടക്കിടെ   വാക്കുകൾ  മാനതാരിൻ വാതിലുകൾ 
 മലർക്കേത്തുറന്നീടും അഭിലഷിയ്ക്കും.
 അവനുടെ  സ്വപ്നത്തിൻ സന്തോഷം  പങ്കിട്ടു
മാതാപിതാക്കളും  ആനന്ദിയ്ക്കും .

വിമാനം  പറത്തുന്ന  സ്വപ്നത്തിൻ  പൂർത്തിക്കായ്
 ചെയ്തവൻ  പരിശ്രമം  വേണ്ടുവോളം
പഠനത്തിൽ  സമർത്ഥനായ് നേതൃത്വഗുണം  കാട്ടി
വിളങ്ങി എന്നും അവൻ   മാതൃകയായ്.

വിധിയുടെ  ക്രൂരമാം   കരങ്ങൾ,  പക്ഷേ 
അവനുടെ  ഭാഗ്യത്തിൽ ശരങ്ങളേറ്റി .
ഒരു  നാൾ  വിദ്യാലയം  വിട്ടവൻ  പോരുമ്പോൾ
 വഴിയിൽ  കിടന്നൊരു  ഭ്രാന്തൻ  നായ.

കുട്ടികൂട്ടത്തിൻറ്റെ ഇടയിൽ  കയറി  നായ  
അരവിന്ദിൻ ചരണത്തിൽ   ദംശിച്ചുപോയ്.
സമീപേ  സ്ഥിതിചെയ്യും   ആതുരശാലതൻ
 തീവ്രവിഭാഗം  അവനഭയം നൽകി.

ബന്ധുക്കൾ  മിത്രങ്ങൾ  നാട്ടിൽ ജനങ്ങളും
പ്രാർത്ഥനാനിരതരായ്  കാത്തിരുന്നു ..
പ്രാർത്ഥനതൻ   പ്രാധാന്യം ഗൗനി യ്ക്കാതാത്‌മാവ്‌
വിടചൊല്ലി  യാനത്തിൽ യാത്രയായി.

മാതാവിൻ മിഴിനീരു  തോരാതെ  പെയ്തിറങ്ങി 
പിതാവകമേയൊരു  പെരിയാർ തീർത്തു.
മാലോകർ എല്ലാരും മിഴിനീർ വാർത്തു നിന്നു 
സങ്കടക്കടലിൻറ്റെ അലയുലഞ്ഞു. 

 ദുഃഖത്തിൻ അഗാധത്തിൽ മുത്തിയും ചൊല്ലി   
"എന്തിനീ ബാലനെ മുളയിൽ നുള്ളി, യമാ?
കണ്ടിരുന്നില്ലേ നീ,ആരോഗ്യഹീനയായ്
ശയ്യാവലംബിയാം  ഈ വൃദ്ധയെ?"  

ചടങ്ങുകൾ മുന്നേറി ത്വരിതത്തിൽ അച്ഛൻ പോയ് 
കയ്യിലെന്തോയേന്തി ഓടിവന്നു. 
 സുഹൃത്തിന്റെ തുണതേടി  വാങ്ങീ  കളിവിമാനം
ചിതയിൽ അവനിലതു ചേർത്തു വച്ചു.

Tuesday, December 13, 2016

The Threshold of Time!

Awake let’s from the sleep so deep;
We are at the threshold of a fresh year.
Soon from Time's womb come out,it will
And will surfeit us with dreams no doubt.

With those dreams follow we will
 The year yet to be born, to grow
In the lovely lap of Time, putting on
Weight of days, weeks and months.

The year previous,after attaining puberty
Is creeping to senility to be on the wane.
It is all full set to fly away to reach infinity
Giving room for the New Year that is in nest now. 

The leaving year helped us much ensuring, 
Our triumphs in every adequate way.
Realized we have some reveries we dreamt,
Though some falls and failures found we at times.

Preparations while doing to embark the vessel,
Allotted us for the destined sail
To land in the Year new, dispose  we should of
The filthy luggage, we piled up in past.

Upkeep the accord of mind and body intact,
Remembering the righteousness we won 
When hugged us cool breeze and green foliage,
Elixir-rains, moony nights and brilliant days.

Refresh our minds we should, to welcome
With  weighty warmth the Year that peeps in  
And amass let us amusements to immerse in.
And thou dost all the things that is always insightful.

  May you all have a wonderful sweet seventeen!

A very pleasant 2017!

God bless!

Tuesday, November 29, 2016

Violence in Silence!

I have taken the Night silence as rumination.

After teaching her
disciples, lessons enough,
in rumination
Lady Night sets them;
 dropping actions
 attain they silence.
Thunder alas! As
a terrorist rushes
 and in violence shoots
beings, ruffling their
ease and peace;
emerge tears  from eyes
as torrents.

Though indignant,
 with a smirk Uncle Sun,
 offers his fabric dazzling;
Using it Aunt Morning
 off wipes their tears.


Tuesday, November 22, 2016

A House, a small House for Him!

This is the English version of the last Malayalam story of mine.

When all the guests deserted the house, Akhilesh, the twelve-year-old entered the bedroom and lay on the cot. He looked at the fan in the ceiling. What was the feeling shot up in his mind, delight or amazement, he knows not! Swiftly he got up, went to the toilet, had a pee, didn’t want though and flushed out water.

He went to the kitchen and stood near the gas stove, “Amma*, I want a coffee.”
“Mone*, you had it before, some is left in that can.”
“It is not hot, Amma, will you heat a little?”
“Light the stove, I am coming.”
He just wanted to light the stove. So only he asked for coffee.

After having coffee his legs carried him out to the open compound around. The gooseberry tree, standing at a corner waved its twigs signalling its welcome to him. He swung on a bough that was chatting with the touch-me-not herb standing nearby.  Then he discerned a few fruit hanging hither and thither like tiny green bulbs, plucked one, bit it with his incisors and felt bitter. Sipped some water direct from the tap and enjoyed the bliss of sweetness that water and the fruit provided when they joined.

Then he watched some sparrows sitting on a Teak tree in neighbour’s land. They were merrily chirping, as if they were performing some pop songs. He took pleasure in observing their recreation club.He invited them, “Build your home here on this tree. Nobody will trouble you.”

“Mone, come let’s light the lamp and pray,” Amma.
After the prayer Amma went to the kitchen and son to the study table.

“Had there been Achchan*,” his eyes became wet again. Tears got collected and rolled down as beads threaded in a string.

 In that house there are only Akhilesh, the seventh grade boy and his mother Rajamma. Akhilesh’s father, a coconut-climber used to save some money with a view to having a haven of their own. Owning a self-built asylum was one of the dreams of that family. But alas! The vindictive act of the cruel cancer ate away his father with all his savings.

 Akhilesh’s father, Bhaskaran and his family were staying with Bhaskaran’s elder brother. After his demise the mother and son moved to a house in the vicinity itself. House! One cannot call it a house. It was just a plastic sheet fastened to a pile of bricks in waste land. Bricks they had gathered from the leftovers of road construction.  It was difficult for them to find any domestic work from where they stayed. Besides that Rajamma felt a sort of vacillation to continue staying in brother’s house.  

Akhilesh was proficient in academics and competent in long jump. He was his P.T master’s apple of the eye.The master knew that if nurtured well the yield from him would fetch delight for the school. 

 “Akhilesh you should have more practice and healthy food to get into the state team next year. I’ll come to your house and meet your parents,” P.T master Prabhakaran.

“No need sir, I shall tell them,” since his residence doesn’t possess a chair to offer his master. So how can he make his sir, sit on a mat?

His repeated humble repudiation stopped not Prabhakaran from visiting Akhilesh’s house. He was taken aback when he witnessed the original knowhow of his beloved student. Rajamma took utmost care in facilitating her son with the essentials like uniform, books etc; she was a domestic help for a few domiciles though. Rajamma was particular to see her son go neatly to the school. So Prabhakaran master never knew that Akhilesh and his mother were striving hard to make both ends meet.

 Despite the negation from master’s side, Rajamma brought a cup of black coffee which the master sipped in standing position itself. He bade bye with a heart loaded with much melancholy.

Then things moved on a fast track under Prabhakaran master’s initiative. The pupils, parents and all the staff of the school contributed large-heartedly towards procuring a small piece of land and constructing a small house for Akhilesh. That petite dwelling contained all the essentials like fan, gas stove and study table and so on. The house-warming ceremony literally filled tears in four eyes, as of course the aching memory of Bhaskaran crept in. It in fact supplied painful impact on their hearts. Their grief with depth immense leapt out of their inner spirit as sobs and sighs. The members of the gathering felt sad, but what could they do other than pouring solacing words!

As the feat of their charitable work reached its closure, the gathering retired to their own habitat. And thus Akhilesh went in and started enjoying the boon that the God granted him in the form of a small concrete building which he never had dreamt of. Now when he reached his study table, Father again peeped in rather the son felt so, not with a sad face but with a broad smile.

Amma* -mother
Mone*- addressing the son affectionately 

Friday, November 11, 2016

അവനൊരു കൊച്ചു വീട്!

 The English version will soon welcome you all.

അവൻ, അഖിലേഷ്  എല്ലാവരും  പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ  കിടക്കമുറിയിൽ  കയറി ഫാൻ  ഇട്ടു.കട്ടിലിൽ  കയറി  കിടന്നു. ഫാനിൽ  നോക്കിക്കിടന്നപ്പോൾ  അവൻറ്റെ  മനസ്സിൽ  എന്തോ  ഒന്നു വന്നു  നിറഞ്ഞു. വിസ്മയമാണോ, ആനന്ദമാണോ നിർവചിയ്ക്കാൻ  പറ്റാത്ത  ഒരു  വികാരം. വേഗം  എഴുന്നേറ്റുവന്നു  ലൈറ്റിട്ടു.  കെടുത്തി പിന്നെയും  ലൈറ്റിട്ടു. കെടുത്തി. മുറിയോടു ചേർന്ന  ശുചിമുറിയിൽ  കയറി ആവശ്യം തോന്നാതിരുന്നിട്ടും  അവൻ  അല്പം  മൂത്രം  ഒഴിച്ചു. ഫ്ലഷ്  അടിച്ചു.

അടുക്കളയിൽ  കയറി പറഞ്ഞു, “ എനിക്കല്പം   കാപ്പി  വേണം, അമ്മേ.”
നീ  കുടിച്ചല്ലോ മോനേ! പാത്രത്തിൽ  ബാക്കി  കാണും ,എടുത്തുകുടിച്ചോ.”
അതു തണുത്തു കാണും. ഗ്യാസ് കത്തിക്കട്ടേ? അമ്മ  അതൊന്നു  ചൂടാക്കി  തരുമോ ?”
ശരി , ഗ്യാസ്  കത്തിച്ചോളൂ.”
ഗ്യാസു കത്തിക്കാൻ  വേണ്ടിമാത്ത്രമാണവൻ  ആവശ്യം  ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും  കാപ്പി  ചോദിച്ചത്.

കാപ്പികുടിച്ചുകഴിഞ്ഞവൻ    പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി . അവനെന്തൊക്കെയോ ചെയ്യാൻ തോന്നുന്നു. വീടിൻറ്റെ വലതു  ഭാഗത്തായി    ഒരു  നെല്ലിമരം  ഉണ്ടു്. ഒരു  ശാഖ  താഴേയ്ക്ക്  ചരിഞ്ഞു വന്നു് അടുത്തു നിന്നിരുന്ന  തൊട്ടാവാടിയുമായി പ്രേമസല്ലാപത്തിലേർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു .അവൻ    കമ്പിൽ  കയറി  ബലം  ചെലുത്തി  ആടാൻ  തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് കണ്ടത് അതിൽ  അവിടേയും ഇവിടേയും ഒക്കെയായി  കുറച്ച്  കായ്കൾ. ഒരു കായ പൊട്ടിച്ചെടുത്തു കടിച്ചു.കൈപ്പുണ്ടു്. കിണറിൽ നിന്നും വെള്ളം കുടിച്ചു മധുരം ആസ്വദിച്ചു.

അങ്ങേ പറമ്പിലേ തേക്കുമരത്തിൽ ഇരുന്ന കുരുവികൾ അവരുടെ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവൻ അവരേ നോക്കി പുഞ്ചിരി തൂകിപ്പറഞ്ഞു, " അതെന്റെ വീടാണ്. നിങ്ങൾ വന്നു് മരത്തിൽ കൂടുകൂടിക്കോളൂ.ആരും ശല്യം ചെയ്യില്ല."

അഖിലേശാ, വാ  മോനെ , സന്ധ്യയായി. നമുക്കു നിലവിളക്കു  കൊളുത്താം.”
അമ്മയും  മകനും  വിളക്കിൻറ്റെ  മുന്നിൽ  ഇരുന്നല്പം രാമനാമം  ജപിച്ചു.അമ്മ  അടുക്കളയിലേക്കും മകൻ പഠനമേശയിലേയ്ക്കും പോയി.
“അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ,” അവൻ  ആശിച്ചു പോയി. അവൻറ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

"സ്വന്തമായൊരു തുണ്ടു ഭൂമി വാങ്ങി അതിൽ ചെറിയൊരു കൂരയെങ്കിലും കെട്ടണം,"  അവൻറ്റെ അച്ഛൻഭാസ്കരൻറ്റെയും അമ്മ രാജമ്മയുടെയും  വലിയ  സ്വപ്നമായിരുന്നു  വീടുണ്ടാക്കൽ.തെങ്ങു കയറിക്കിട്ടുന്ന വരുമാനത്തിൻറ്റെ ഒരു ഭാഗം ചിട്ടിക്കു കൊടുത്തു സമ്പാദിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ  വിധി  അവൻറ്റെ അച്ഛനെ കവർന്നുകൊണ്ടുപോയി.
മ്പാദിച്ച പണം   മുഴുവനും  അച്ഛനെയും  ഭക്ഷിച്ചു തീർത്തിട്ടു വിജയശ്രീലാളിതനായി   കാൻസർ എന്ന  ഭയങ്കരൻ കടന്നുപോയി .

അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ വലിയച്ഛൻറ്റെ വീട്ടിൽ ആയിരുന്നു താമസം. അവിടങ്ങളിലൊന്നും അവൻറ്റെ അമ്മയ്ക്കു പണി ഒന്നും കിട്ടിയില്ല.  . തന്നയുമല്ല അച്ഛനില്ലാതെ അവിടെ നിൽക്കാൻ അവൻറ്റെ  അമ്മയ്ക്ക് വൈമനസ്യവും തോന്നിയിരുന്നു. അങ്ങിനെ അവിടെ നിന്നും മാറി.

അഖിലേഷ്  എന്ന  മകനും രാജമ്മ എന്ന  അമ്മയും  മാത്രമാണ് അവരുടെ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ.വീടോ? പുറമ്പോക്കിൽ  റോഡുപണിയുടെ   ബാക്കിഉണ്ടായിരുന്ന കല്ലുകൾ  കൂട്ടിവെച്ചു്  പ്ലാസ്റ്റിക്  ഷീറ്റു  വലിച്ചു കെട്ടിയ  ഒരു വെറും മറയെന്നു പറയാം, അത്രതന്നെ. അതിലാണവർ  അന്തിയുറങ്ങിയിരുന്നതു്. അതിനടുത്തുള്ള  ഒരു  വിദ്യാലയത്തിൽ  ഏഴാം  ക്ലാസ്സിലാണ് പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുകാരൻ.

പഠനത്തിൻറ്റെ  മികവിനൊപ്പം  ലോങ് ജമ്പിലും അവൻ പ്രവീണനാണ്. വീടിനകത്തു പഠിക്കാനുള്ള  വെളിച്ചം  ഇല്ലാത്തതിനാൽ  അപ്പുറത്തേ വലിയ ബംഗ്ളാവിലേ പുറംവെളിച്ചത്തിൽ  മുറ്റത്തൊരു ( മുറ്റം  എന്നു പറയാനും  മാത്രമില്ല) തടിക്കഷണം  ഇട്ട് പുസ്തകം  അതിൽ വെച്ചു പുൽപ്പായയിൽ  ഇരുന്നാണ് പഠനകാര്യങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്നത്.

പകലന്തിയോളം അമ്മ  ഒരു  വീട്ടിൽ  പാചകം  ഉൾപ്പടെ  പണികൾ പലതും  ചെയ്തു കിട്ടുന്ന തുച്ഛമായ തുകകൊണ്ടു് മകനു ഭക്ഷണവും , വസ്ത്രവും, പഠനസാമഗ്രികളും  വാങ്ങിക്കൊടുത്തു . മകൻ  ഒരു  ആടിനെ  പരിപാലിക്കുന്നുണ്ട്. സ്കൂളിൽ  നിന്നും  വന്നു് അതിനെയഴിച്ചു പുറത്തേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോകും.ആട് ഇലകൾ തിന്നുമ്പോൾ   അവനും  കുറച്ചിലകൾ  അടുത്ത  ദിവസത്തേയ്ക്കുവേണ്ടി  ശേഖരിയ്ക്കും.സ്കൂളിൽ  പോകുംമുമ്പ്  ആ ഇലകൾ ആടിനു തിന്നാൻ  കൊടുക്കും.

അതിനു കുട്ടി ഉണ്ടാവുമ്പോൾ  രാവിലേ പാലു കറന്നടുത്തുള്ള  ചായക്കടയിൽ  കൊടുത്തു  പൈസാ വാങ്ങാം.അമ്മയ്ക്കല്പം സഹായമാകുമെല്ലോ!” അവൻറ്റെ മനോഗതം, “ എന്നാലും  സ്ഥലം  വാങ്ങി  വീടു വെയ്ക്കാൻ   ധാരാളം  പണം വേണം. എന്നെങ്കിലും അത് സാധിയ്ക്കുമോ?”

 ഒരു ദിവസം “ എടാ  അഖിലേഷ് , നീ ഇങ്ങനെയായാൽപ്പറ്റില്ലകുറച്ചും  കൂടി നാന്നായിത്തന്നെ   പ്രാക്ടീസ്  ചെയ്യണം .എട്ടാം  ക്ലാസ്സിൽ   സ്റ്റേറ്റ്  ടീമിൽ  കയറിപ്പറ്റണം. നിൻറ്റെ മാതാപിതാക്കളെ  ഒന്നു കാണട്ടെ ഞാൻ, നിൻറ്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് വരുന്നുണ്ടു്. ”
 “വേണ്ട  സാർ , വീട്ടിലേയ്ക്കു  സാറ്  വരണമെന്നില്ല. ഞാൻ തന്നെ വീട്ടിൽ പറയാം.”
എനിയ്ക്കു  പ്രയാസമില്ലെടാ , ബൈക്കിൽ  അല്ലെ ?”
വേണ്ട സാർ .”  വീട്ടിലേയ്ക്കു  മാസ്റ്ററെ  കൊണ്ടുപോകാൻ  അവനിഷ്ടമില്ലായിരുന്നു.

എങ്കിലും  പ്രഭാകരൻ  മാസ്റ്റർ  അവൻറ്റെ  വീട്ടിലേയ്ക്കു  പോവുക  തന്നെ  ചെയ്തു. വീടുകണ്ടതും  സാറിൻറ്റെ  ശബ്ദം  തൊണ്ടയിൽ  കുടുങ്ങി .അത്രയും  വെടിപ്പോടെ സ്കൂളിൽ  വന്നിരുന്ന  അവൻറ്റെ വീട്ടിൽ ഇത്രയും പരിമിതികൾ ഉണ്ടെന്നു് അപ്പോൾ  മാത്രമാണ് പ്രഭാകരൻ  എന്ന  പി.ടി. മാസ്റ്റർക്കു  മനസ്സിലായത്. ഒന്നിരിയ്ക്കാൻ  കൊടുക്കാൻ  പോലും  ഇടമില്ലാത്ത വീട്കണ്ട് മാസ്റ്ററിൻറ്റെ മനം തേങ്ങി. മാംസം എല്ലാം  ഊർന്നു  പോയ  ശോഷിച്ച  ഒരു  സ്ത്രീശരീരം  ആണവരേ വരവേറ്റത്. എന്നാലും  വന്നതാരെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ  വാക്കുകൾ  അവരുടെ  ഉള്ളിലേ ഉത്സാഹത്തെ പുറത്തേയ്ക്കാനയിച്ചു.  

വേണ്ടെന്നു  പറഞ്ഞിട്ടും  അവർ  കൊണ്ടുവന്ന  കട്ടൻ  കാപ്പി കുടിച്ചിട്ട്  മാസ്റ്റർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ  വിടപറഞ്ഞു.പരിതാപകരമായ അവൻറ്റെ അവസ്ഥ  മാസ്റ്ററെ ശരിയ്ക്കും നൊമ്പരപ്പെടുത്തി. കുട്ടികളുടെ വിഷമങ്ങൾ ശരിയ്ക്കും അധ്യാപകർ മനസ്സിലാക്കാതെയാണ് പലപ്പോഴും  അവരേ ശിക്ഷിയ്ക്കുന്നതു്. അവരുടെ കുറവുകകൾ സാഹചര്യത്തിൻറ്റെ സന്തതികൾ ആണ്.

 മനസ്സു നിറയെ  അവരുടെ  കഷ്ടപ്പാടിന്റെ  ഭാരവും പേറിയാണ് മാസ്റ്റർ സ്വന്തം വീട്ടിൽ എത്തിയത്,“അവനു സ്കൂളിൽ വേണ്ട പരിശീലനം കൊടുക്കണം.അവനിലെ പൊന്നിനെ ഉരുക്കിത്തെളിച്ചെടുക്കണം. പക്ഷെ ആദ്യം അവനൊരു വീടു്."

  പിന്നീടെല്ലാം  വളരെപ്പെട്ടെന്നായിടുന്നു  .പ്രധാന  അധ്യാപകനോടും  മറ്റുള്ള  എല്ലാ  അധ്യാപകരോടും  ബാക്കിയുള്ള എല്ലാവരോടും ആലോചിച്ച്   ഒരു  തീരുമാനം  എടുത്തു. ക്ലാസ്സധ്യാപിക  പ്രിയ  തൻറ്റെ  പ്രിയ  വിദ്യാർത്ഥിയ്ക്കു  വേണ്ടി  എല്ലാവിധ  സഹായവുമായി  മാസ്റ്ററുടെ  കൂടെ നിന്നുകുട്ടികളും , രക്ഷിതാക്കളും  അധ്യാപകനധ്യാപക ഉദ്യോഗസ്ഥരും എല്ലാം ചേർന്നു നല്ല  ഒരു  തുക  കണ്ടെത്തി . രണ്ടു സെൻറ്ഭൂമി  വാങ്ങി  അതിൽ  ഒരു  കൊച്ചു  വീടും  തയ്യാറാക്കി . അഖിലേഷും  അമ്മയും  ഉൾപ്പടെ  എല്ലാവരുടേയും  ശ്രമദാനവും  അതിൻറ്റെ   ഭാഗഭാക്കായി . കുട്ടികൾ  പരിധിയില്ലാത്ത ഔന്നത്യം കാഴ്ച വച്ച് മാതൃകയായി.   .

എല്ലാവിധ  സൗകര്യങ്ങളും  ചെറിയ  തോതിൽ  ആ വീട്ടിൽ  നിറഞ്ഞു. അതിൻറ്റെ താക്കോൽ  ദാനം  നിർവഹിയ്ക്കാൻ കളക്ടറെത്തന്നെ  അവർ  ക്ഷണിച്ചു. കളക്ടർ എല്ലാവരെയും മനം നിറഞ്ഞഭിനന്ദിച്ചു. അമ്മയുടെയും  മകന്റെയും  കണ്ണുകൾ  എന്തുകൊണ്ടോ  നിറഞ്ഞു  തുളുമ്പി. സന്തോഷവും, നന്ദിയും, പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛനെ ക്കുറിച്ചുള്ള  ഓർമകളും എല്ലാം  ചേർന്നു സമ്മിശ്ര മായ ഒരു വികാരം അവരേ കീഴടക്കി.  

അച്ഛൻ  അങ്ങേലോകത്തിരുന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഭാവുകങ്ങൾ  നേരുന്നുണ്ടാകും .സന്തോഷത്തോടെ  ഇരിയ്ക്കൂ ,”അവരുടെ മനോനില മനസ്സിലാക്കിയ അധ്യാപകർ.

 താക്കോൽ  ദാനവും അതിൻറ്റെ ചെറിയ ആഘോഷവും  കഴിഞ്ഞെല്ലാവരും പോയപ്പോൾ  അഖിലേഷ് ഇന്നുവരെയും അനുഭവിയ്ക്കാത്ത   തൻറ്റെ   പുതിയ  സൗഭാഗ്യം  നുകരാൻ തുടങ്ങി.

Monday, October 31, 2016

The World Order Today!

 ‘Terrorists snuffed out numerous lives of boarder-guarding soldiers incessantly showering bullets ’.

‘Pakistan crossed the LoC and shot dead two BSF soldiers’.

‘A gang of goons belonging to a political party hit on a bike with their car and brutally cut him with a sword and took his breath’.

No day is done without such kind of news, may it be from print media or visual media or even social media, which portray more pleasurable posts though. You cannot retrieve your visual parts from newspapers or TV’s without packing your psyche with pathos. The world order today has become exterminating the people who happen to be the objects of someone’s dislike. Shooting, stabbing etc have become a fashion among the people and they practise them on their foes at silly differences of opinion or slight confrontations.

All these cases very vividly illustrate the fact that countless lovely lives of innocent Homo sapiens had to or have to bid adieu from their native locales because of a few anti-social two-legged animals. Values’ scarcity, vengeful motives, power-craze and the like of a few people extract the life of common man. Value in toto has vanished from the minds of people when they adopt malicious steps for the fulfillment of their malicious yen. Radicalism, hooliganism, creating mayhem in the neighbourhood etc. are some of the arts the wicked use.
Radicalism's twin sibling terrorism has become a major life-claiming factor in almost all the countries in the world. Countries hardly escape from the hurts and harms inflicted by it. The terrorists would have been simple and normal like every other two-legged being earlier. Then how did they get entry into the group titled extremists? Simple, their views turned sinful due to the persuasion and brainwash done by the hooligans to selfishly execute the skill of cropping lives.

The vicious ideas come up mainly only in one mind which spreads as an epidemic amongst the gangsters.The idea-generating people enthrone themselves as leaders and catch young assertive boys, melt them in forges, pour into desired moulds and depute them to carry out their fallacious mission of carnages. The leaders become successful in filling in those minds the snug stay in heaven after the demise. More over smart guys are brainwashed to become ready to be in suicide squad which accomplishes the task of bomb blast at the cost of their own priceless lives. Healthy tender bodies become ashes and pieces and the soul would never get ‘RIP’ because they leave the soil spoiling the quiet of a lot many families.

The terrorists and their leaders are if mercifully and tactfully handled and offered an apt establishment to live in the open fear-free, this malice, a great deal can be curtailed. After all they are also human beings blessed with a bright brain to think.

The game conquest played by some countries to bring their neighbours under their roof reaps lives in abundance. They attack nations pointing out some week reasons; they may be meek though. The aim is to inflate their countries’ area along the length and breadth. They set up their forces for an intrusion into the calm of those nations that were their friends once. There also the poor inhabitants have to either do away with their lives or leave the residences. A lot many people are turned into refugees who find no acceptance anywhere in this wide world for even a slumber. And they also belong to the genera Homo sapiens.

The history never proves that sooner or later all the power-mongers had been surrendering or
seeking hide-outs and their ends were very pathetic. The nations should sit together for a
 fruitful talk and arrive at an acceptable treaty fovouring their poor subjects.

And the thugs staying among the leading political parties to obtain political mileage redundantly emerges to chop the heads and chase the souls of the opponents. Thus they create havoc in large measures among the peaceful dwellers of the society. The other opponent in equal or more numbers takes away the heads of their antagonists. The victims, who are mere members of the party, may not be aware of the hostility to find way to save their lives.

Despite the party’s label all the criminals should be stringently punished, otherwise the mass should indulge in the matter to teach the party a lesson.

 What do the goons gain out of this villainy? Nothing and they themselves may fall prey to the hostile group or the forces’ arms. And at times in-flights develop roots amidst groups or gangs on vicious aims of both seizing power and pecuniary benefits. There also atrocities are the upshots. Depraved thoughts and superstitious beliefs about a life beyond, lead the villains. Has anyone experienced a life above? No, this is the one which everyone can see, experience and enjoy. The criminals don’t understand the fact that they can never come in the open and enjoy freely their pretty life and this planet’s beauty.

  Do the assaulters think of the situations they bring about in the bereaved families or in their own families? Ladies are widowed, children are orphaned, parents are deserted and siblings are isolated. Moaning mothers, sighing sisters, crying daughters and mutely weeping fathers mechanically spend their heavy days, as they do not end their lives, lacking audacity. Even the loving grandparents with hopeful sunken eyes sit looking at their front doors to be open for their missing grand darlings who joined the terrorists.. Wet eyes, burns of tear and soaked cheeks tell the stories of orphaning families.

 If these people sympathize and empathize with those sufferers and their own kith and kin and if they think twice before implementing their erroneous ideas, they will withdraw their appendages of merciless massacre. Now also individually they may contain humaneness but while moving in mass clemency as a whole vanishes. The assassins commit crimes with seldom conscience-pricking and less chastisement-fear.

 They if use their brains properly and think deeply they will understand the utter foolishness of risking their lives, forgetting the Godly gift, the very life on this beautiful globe. Lack of proper guidance and slackness of required grooming during their growing stage bring them to unprincipled acts.

This life or this moment is the only fact that is lucid before us and a life above or beyond is just a fantasy. We bag here itself the price of what we do and our seventh heaven is not in the Heaven after our disappearance. None have any right to do away with any life since none can make alive a carcass.
Lessons of ethics and values, etiquette and manners, morals and modesty and behavior and character should be held high in academic institutions. At least the budding minds won't be polluted.

Saturday, October 8, 2016

Common Man’s Wings!

Travels paint in railway station on
The picture bright on canvas around.
The multi-hued picture shows us
Actions slow and fast in station.
Humming sound of stirring people
Remind of bees buzzing in hives.
Bag and baggage coolies load
And unload in their special pattern.
Kith and kin while help their dear ones,
Hinder people, beggars for alms.
Slowly trains, start the Drivers,
With a view to speedily moving.
Wings of common man,form trains,
To fly in journeys, long and short.
Tedious turns the travel some days,
Many can’t access restful berths.
Plan your trips for comfort-making,
Lighten luggage for less discomfort.
Prudent hugs impossible nothing,
Diligent has the feel of possible.
Laziness is a craven subject,
Defeat pushes to abyss, success.
Set a goal to gain your craves,
And always try to expel loss.

Do you find anything in the words used here?

Thursday, September 22, 2016

An Endearing Build!

The little daughter,Kerala
Indeed is prized to Mother,India
Hesitation shows she,not a bit
To stay at her Mother's feet.

Owns she a good similitude
With a leaf, at midrib,wrinkled
Having corrugated, its blade
Just as an artist has designed.

Lavishly bestowed God on her
A majesty exquisite, viewers adore.
Look at her from her feet to head
Sight sure you can an endearing build.

Chosen God has, to stitch her finery,
The tailors crafting forms the finest
And so looms her fascinating array
 Always in an alluring way.

Beset with foliages, buds and flowers 
Portrayed as pretty prints and drawings
Holds she proudly her garbs pleasing
A fine gift of Nature,chiefly in spring.

Envy her, the clouds loud in ire high
Forming a group great, theirs in sky
Clout her on her head with the arms,
That are the strands strong of  rains.

Her father Sun with wait seldom
Soothes her and off wipes her gloom
Offering radiance and energy largely
And keeps up, beauty blessed, brightly.

And now Alas! Louts ruthless, a lot,
Use their harsh tough feelers
 With their hearts full of dirt,
Loot her, bringing aching sores,

In her very sacred soul,
Oh! From the tears she sheds,
 Can we read her deep sorrows?
Ah! Stoop in shame let us our head.

Linked with poets u