Wednesday, October 28, 2015

First Day in School!


Receives new tender
Feet, the Campus in wait for
Her  next study-year.

New bag, new dress, kid
Excited, gets up, gets ready
Fast and sits on bike.

Enters kid as a
Bud; sways in campus-breeze with
More buds and blooms bright.

Kids all in same hues
Seem blooms of one plant, though  much
Hue and cry greets us.

Some buds droop, little
Eyes shower tears when gets the
Teacher into class..

 An ensemble of
Tear-rains and scream-thunder fills
 Campus with hubbub.

At exodus looms
 bike father's; smile exotic
adorns soft visage.


For Carpe Diem Haiku Kai.


Thursday, October 22, 2015

Like a Gust of Wind !


 
Like the Air blowing as hurricane,
that man entered into her home-named cell
resumed his routine of hurly-burly 
 with the hair of her frontal head in his fist
 and started bellowing out yells of words,
tinted in adverse rubbish refuse.

A poor orphan, chucked out by unknown parents
 once had fallen prey to hollow words
coated with sugar of artificial texture
offered by that moneyed man, claiming to be clement,
Got her deed, taken in unthinking way,
 paid  solely with his acts of scorn and affront.

Looked at the blue through window, she,
 with intention nil and mind totally deadened,              
 having provision nothing  to lodge
anything further in mind, for it is full
of blows born out of misuse by the man's
  malicious lingual part and limbs.

Locking the ears with hands both,  
like a gust of wind-blast, flashed she
to the open and to the asylum of an Ashram
 with hurts in heart and wounds on carcass
saving her ‘self’ from the pollution emitted
 by her husband’s venom-vomiting mouth.  

 It was from that surrounding just a flight
of escape as high was the suffocation 
on her mind and soul with that man's
 tongue so haughty and hand so harsh
 that thrashed her peace and calm into pieces
 of large degree fright and panic state.

Wednesday, October 14, 2015

From the Heart of Hearts!

           I couldn't pen the exact translation for it is slightly lengthy.But the story is the same.

      
“Oh! God! I never expected such a fate. Even otherwise also who knows the next moment what would happen? “

Rambabu started examining the events and incidents that encased him within a short period  of time. He was on introspection about the talk, leapt out of his throat, “I had objected to their wedding. Am I wrong?” He weighed and weighed his words again and again.

 “You can do whatever you want and go wherever you like. I cannot accept that girl as my daughter-in-law. Don’t step in here again,” Rambabu set up a high yell, rude were his words and loud was his voice. Rambabu was an individual of acceptable personality and amicable modernity in every walk of life. But he couldn’t bear with what his son spoke at that moment.

 Brahmins once were embellishing the society and knowledge and culture was their power. So all of a sudden siding with his son on that matter was not in his Brahmin mind. It was beyond his imagination to have that girl as bride to his residence.

“O! God, are you testing me? I feel sorry for what I said to my son,” Rambabu really thought it was the castigation for his action from Him to him.

Gopu,Rambabu’s son was a smart dynamic H.R manager in an M.N.C. He could substantially enhance the amount in his account because of his emoluments so exorbitant. He was an eligible bachelor with regard to education and job for the daughters of ambitious parents. And hence there was no dearth in proposal-entry to his house. But for all the ones Gopu stood facing the other side.
One day when Gopu nodded in negation for an attractive proposal, yes, Rambabu turned crimson with rage and asked, “Is there Shajahan’s granddaughter waiting for you?”

“Yes, I’ll marry even if a Christian or Muslim good looking girl proposes to me,” harsh and stiff was Gopu’s voice which had never shed such an audibility to Achchan so far.

Conversation between father and son was in a nutshell and somewhat a silence marched triumphantly there for some days. Gopu always sought the company of his face book friends and whatsApp group.
Continuous persuasion of Amma made him fumble before a good proposal, “Amma, I don’t want to marry now. My dame…um… because…I don’t want a marriage at present.”

“Do you have anyone in your mind? If so tell us. We shall go for that.”

Though his tongue he didn’t vibrate, his mind was swinging between ‘to disclose or not’.
Finally Gopu decided to unveil the secret. He had sold his soul to a cute smart Muslim girl named ‘Mehar’ who was ready for any sort of forfeit to obtain him. She was the younger sister of Gopu’s friend Naushad. His frequent visit to their dwelling had woven a pretty lace of love enthralling the lad to the lass. Both had decided to put off their union until the guardians parts were affirmative. They lingered optimistic.

But the fact was crystal clear that no attempt from any person would bring forth an agreeing signal from any of the two families. In Gopu’s house explosive expletives, in thunderous loud were spilling from Achchan’s lips. When Achchan was at the edge of defeat, he tried some tactful steps. He shifted from scolding to advice. But no good it did, father’s advice fell in deaf ears and sowed no seed of deviation from his wish. So again he lost his temper, “You do whatever you want, don’t come here with that girl.”

Conversation between Gopu and Ram Babu did not come to the forefront. It hid in their minds itself. Only the very required stuff in ‘yeas and nays’ sustained there. As usual dawn awoke them and night put them to sleep and other things rolled on the course of day time.

 And Mehar’s parents were also smart enough to play their negative role well. They walked far away from leniency whereas Mehar stood adamant in her preference. Still demos of proposals were being staged in both the houses irrespective of their ward’s discontent. Days delightfully spun their time on the wheels of day and night.

One day Gopu felt as if he had a small pain on his thoracic part when he sat merged in his official task. As time grew tall the pain also grew high. As he reached home two three hours before the time schedule, his limbs very speedily sought the abode of bed. Gopu used to complain of a chest pain at times, but after a little rest and all he became alright. They thought it was of acidity or some gaseous trouble. But this time it was a bit severe with some unbearable unease. And hence itself he agreed to take the advice of a doctor.

“Gopu has come home early from office today. He says about a chest pain. Better take him to a doctor,” Sumangala to Rambabu.

“What happened? Earlier also he had spoken about chest pain,” the loving father in Rambabu leaving aside all the sulks took his lone darling to the nearby hospital.

The checkup as usual passed through the procedure of ECG. The ECG led him to stress test, Echo and Angiogram etc. The result was shocking.

“Gopu has some valve problem which is entering the stage of acuteness. Don’t worry, for the time being medicines will help him. But he may have to even go for heart transplantation. When we get a suitable heart it is better to do that,” the doctor’s tone was though soothing its firmness revealed the emergency.

 The parents couldn’t believe what the doctor said, “O! God our son, our blood, he is our heart.” Words got wedged in their throat.

 For about a month he was in the hospital and after that he was discharged from there on the condition that he will be kept at home as hospitalized. The hospital, his dear and near, his well wishers and all others  having connection with them were in the look out of a suitable heart for Gopu.
 Mehar, wedding, hospital expenses- insurance coverage was there- and everything had vanished from the parents’ minds. The watchword ‘suitable heart’ reigned in that house. Achchan swayed between office and house.  Temple visits of the parents in alternate turns increased in number. Prayers at home hiked in mass .Food met its reduced quantity. Lips forgot smile and laughter. Minds burned .Hearts bled. The very calm prevailed in the minds had perched elsewhere. 

“A heart. Where can we find one? This question was bubbling in their minds. The question mark of transplanting the heart hung in the entire terrain.  Then one day a very important call from the hospital alerted them, “Bring  Gopu immediately, we got a heart here. We’ll check if it will match his or not.”

A twenty five-year-old, named Karim had met with an accident; brain death was the upshot. His parents wanted their darling’s body parts to provide life to the needy. So the couple donated them to the hospital. Fortunately Karim’s heart was compatible with Gopu’s just as water to milk.
Within a few hours the surgery took place and the patient was kept in intensive observation for a couple of days. Gopu expressed signals of revival and survival and eventually everything got on track.

“Gopu is only twenty eight and so nothing to worry. There are cases that survived long after heart transplantation. Gopu will be one among them,” the doctor with a hearty smile. Karim’s heart started performing the music of ‘lub-Dub’ in Gopu. That heart didn’t say, “I am a Muslim, I will beat only in a Muslim’s body.”

“If that girl still hopes to marry my son, I’ll receive her wholeheartedly with stretched hands,” Rambabu repented from his heart of hearts.

Nature has no religion or region nor does the God have.Whatever comes on their way they accept or discard. The self-oriented selfish man only builds barriers between man and man, pulling religion to them for troubling the world.

 The day of Gopu’s discharge had to receive a good number of guests in his house. Among them a couple with two pairs of filled eyes was there, Karim’s parents Fatima and Salim. They were watching Gopu even without batting their eyes. Fatima headed forward and sat by the side of Gopu..She put her hand on Gopu’s chest and whispered, “My son, my darling, you are alive, you are alive.” She slowly and softly kept her visage also on his chest and hugged him. The onlookers could not control their tears that showered as monsoon from their visual organs.  

Friday, October 2, 2015

ഹൃദയത്തിൻ ഹൃദയം!

 Part-2, since the story is slightly long I have posted it in two parts. The English version follows.

വീണ്ടും രാവുകളും ദിനങ്ങളും ഇടം വലം നോക്കാതെ അവരുടെ  ചുമതലകൾ മുടക്കമില്ലാതെ നിറവേറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരുദിവസം ഗോപു ആഫീസ്സിൽ നിന്നും അല്പം നേരത്തേ വീട്ടിൽ വന്നു. അവനൊരു  ഒരു ചെറിയ നെഞ്ചു വേദന..വായുശ്വാസകോശത്തിലേയ്ക്ക് കടക്കാൻ ഇത്തിരി മടികാണിയ്ക്കുന്നതു പോലെ. ഇടയ്ക്കു വല്ലപ്പോഴും ഒക്കെ ചെറിയ അസ്വസ്ഥത നെഞ്ചിൽ തോന്നിയിരുന്നുവെങ്കിലും ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ടു തോന്നിയിട്ടില്ല. 
 
" പോയി ഒരു ഡോക്ടറെ കാണൂ കുട്ടി," എന്നമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ, "അത്രയ്ക്കൊന്നും ഇല്ല," എന്നവനും പറഞ്ഞു.

അച്ഛൻ ആഫീസിൽ നിന്നും വന്നതും അമ്മ, " ഗോപു നെഞ്ചു വേദന ആയിനേരത്തേ വന്നിട്ടുണ്ട്.ഒന്ന് ഡോക്ടറെ കാണാൻ പറയൂ."

അച്ഛൻറ്റെയും അമ്മയുടെയും നിർബന്ധം അവനെ ക്ലിനിക്കിൽ കൊണ്ടെത്തിച്ചു.ECG, സ്ക്യാനിംഗ്, ആൻജിയോഗ്രാം അങ്ങിനെ പല പല കോണികളിൽക്കൂടി സഞ്ചരിയ്ക്കേണ്ടി വന്നു അവന്.അതിൻറ്റെ ഫലം ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.

 “നിങ്ങളിതറിയണം ഗോപുവിൻറ്റെ ഹൃദയ വാൽവ് തകരാറിലാണ്. കാര്യമായ  തകരാറുണ്ട്.ഉം.. ഹൃദയം മാറ്റൽ ശസ്ത്രക്രിയ വേണ്ടി വരും. കുറച്ചു നാൾ മരുന്നുകൾ മതിയാകും. പക്ഷെ മാറ്റിവയ്ക്കേണ്ടി വരും,”  സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉറപ്പിച്ചു തന്നെ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.

ചെറുപ്പമായതുകൊണ്ട്പറ്റിയ ഒരു ഹൃദയം കിട്ടിയാൽ രക്ഷപ്പെടു മെന്നാണ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ത്. പറ്റിയ ഹൃദയം എവിടെക്കിട്ടാൻ?. എൻറ്റെ പൊന്നുമോൻ അവനിനിയും അധികകാലമില്ലെന്നൊ?” ഈശ്വരാ, നെഞ്ചത്തു കൈ വച്ച്ച്ചുന്കൊണ്ട് മുകളിലേയ്ക്കു നോക്കി ആ അച്ഛൻ. അമ്മയുടെ കണ്ണിൽനിന്നും കണ്ണുനീർ നദി താഴേയ്ക്കൊഴുകിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
രാംബാബുവിൻറ്റെയും സുമങ്ങലയുടെയും ഹൃദയം നുറുങ്ങി. അവർ മകനെ ഒരു പ്രശസ്ത ആശുപത്രിയിലേയ്ക്കാക്കി. ആശുപത്രിയിലും വീട്ടിലും ഫാർമസിയിലും ഒക്കെയായി അവരുടെ ജീവിതം. അവർ ഒരാളൊരാളൊയി  ക്ഷേത്രങ്ങളും കയറി ഇറങ്ങി. അവർക്കാഹാരമില്ല, നല്ല വസ്ത്രം വേണ്ടാ, ഉറക്കം കുറഞ്ഞു, സംസാരം ചുരുങ്ങി.സദാ മകനേക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത.
  
“ദൈവമേ, ഞങ്ങളുടെ ഒരേ ഒരു മകൻ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൻറ്റെ  ഭാഗം, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൻ ഹൃദയം. അവനില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം ഞങ്ങൾ ക്കെന്തി നാണീഭൂമിയിൽ?” അവർ എപ്പോഴും  വിലാപത്തിൻറ്റെ മടിത്തട്ടിൽ കഴിഞ്ഞുകൂടി.

കു ട്ടിക്കാലത്തവൻ അച്ഛൻറ്റെ കൈ പിടിച്ചു കടയിൽ പോയതും, സ്കൂട്ടറിൻറ്റെ പിൻസീറ്റി ലിരുന്നു സ്കൂളിൽ പോയതും വഴക്കിട്ടു രാത്രിയിൽ ബിസ്കറ്റ് വാങ്ങിപ്പിച്ച തും ഒക്കെ ഒരു സിനിമയുടെ ദൃശ്യങ്ങൾ മാതിരി അവൻറ്റെ മനസ്സിൽ കൂടിയും കടന്നുപോയി.

അമ്മ ഇഡ്ഡലി ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ ദോശയ്ക്കുവേണ്ടി വഴക്കിടുന്നതും പാലുകുടിയ്ക്കാതെ ഓടി  നടക്കുമ്പോൾ അമ്മ പാലും കൊണ്ട് പിറകേ വരുന്നതുമെല്ലാമുള്ള ഓർമകൾ അവസാനിക്കുമല്ലോ എന്നോർത്ത് ഗോപുവും മിഴിചിമ്മി സമയം കഴിച്ചു കൂട്ടി.

 ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും വിടുതൽ  വാങ്ങി വീട്ടിൽ വന്നു. അച്ഛൻ ആഫീസിൽ പോയിത്തുടങ്ങി. അമ്മ അവനെ അതീവ ശ്രദ്ധ യോടെ ശുശ്രൂഷിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.

 രാം ബാബുവും ബന്ധുക്കളും ഡോക്ടർ മാരും എല്ലാം അവരവരുടെ രീതിയിൽ ഗോപുവിനു പറ്റിയ ഹൃദയത്തിനു വേണ്ടി ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. എവിടന്നു കിട്ടാൻ?

ഗോപുവിൻറ്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു യന്ത്രം മാതിരി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നുവെന്നേ ഉള്ളു.മനസ്സാണെങ്കിൽ ചിരട്ട അടുപ്പുപോലെ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പ്രാർഥനയുടെ പാരമ്യതയിൽ എത്തിയിരുന്നുഅവർ.

കാത്തിരുന്നാശ നശിച്ചപ്പോൾ ഇനിയെന്ത് എന്ന ചോദ്യചിഹ്നം മാത്രം ബാക്കിയായി.

ഒരുദിവസം അതാ ഒരു ഫോണ്‍ കാൾ വരുന്നു.യാതോരു സന്തോഷവും ഇല്ലാതെ ഫോണ്‍എടുത്തപ്പോൾ അപ്പുറത്തെ തലയ്ക്കൽ നിന്നും ഗോപുവിൻറ്റെ  ഡോക്ടർ, " ഒരു ഹൃദയം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.വേഗം ഗൊപുവിനെ എത്തിച്ചോളൂ."

 സലിം എന്ന ഒരു യുവാവിനു ബൈക്കപകടത്തിൽ മസ്തിഷ്ക മരണം സംഭവിച്ചിരുന്നു. അവൻറ്റെ ഹൃദയം ദാനം ചെയ്യാൻ വിശാല ഹൃദയരായിരുന്ന അവൻറ്റെ മാതാപിതാക്കൾ തയ്യാറായി.എന്തോ അല്പം ഭാഗ്യമുണ്ടായിരുന്നുഗോപുവിന്.അവൻറ്റെഹൃദയം പാലിൽ വെള്ളം ചേരുംപോലെ ചേരുന്നതായിരുന്നു.

ഒരു മുസ്ലിംപെ‍ണ്‍കുട്ടിയെ സ്നേഹിയ്ക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ രാംബാബുവിൽ തിളച്ചു പൊന്തിയ രോഷജലം, പരുഷ ശബ്ദവും വാക്കുകളും ആയി പുറത്തേയ്ക്കൊഴുകുകയായിരുന്നു. വിധിയുടെ വിളയാട്ടം എന്നേ പറയേണ്ടു, ഇതാ ഒരു മസ്ലിം യുവവിൻറ്റെ ഹൃദയം. ആ ഹൃദയം പറഞ്ഞില്ല’ ഞാൻ ഇസ്ലാമിൽ മാത്രമേ തുടിയ്ക്കൂ’ എന്ന്.

“കുറെ നാളത്തേയ്ക്കു  ശ്രദ്ധിയ്ക്കണം. പിന്നീടു  കുഴപ്പമൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല,. ശ്രദ്ധിച്ചാൽ പത്തു വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ ഗ്യാരന്റ്റി ഉണ്ട്.പത്തല്ല  ധാരാളം വർഷങ്ങൾഗോപുവിനു ജീവിയ്ക്കാൻ കഴിയും.മുടങ്ങാതെയുള്ളപരിശോന വേണം."ഡോക്ടർ.

"ഹൃദയമാറ്റ ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞ എൻറ്റെ എല്ലാമായ മകനെ അവൾ, മെഹർ സ്വീകരിയ്ക്കുമെങ്കിൽ രണ്ടു കൈയും നീട്ടി ഞാൻ അവളെ സ്വീകരിക്കും.”
ഇപ്പോഴാണ് രാംബാബുവിനു  ഈകാര്യങ്ങൾ എല്ലാം  മനസ്സിലായത്.‌   മനുഷ്യ മനസ്സിലാണ് ജാതിമത കാലുഷ്യങ്ങൽ. അല്ലാതെ മനുഷ്യശരീരങ്ങളിൽ അല്ല.  ശരീരഭാഗങ്ങളുംരക്തവുമൊക്കെദാനം ചെയ്യുന്നതും സ്വീകരിയ്ക്കുന്നതും ജാതിമതം നോക്കിയല്ല. വിഷമഘട്ടം എത്തണം മനുഷ്യമനസ്സിനു പരിവർത്തനം വരാൻ

 ചികിത്സ കഴിഞ്ഞുഗോപുവീട്ടിൽഎത്തിയപ്പോൾ കരീമി ൻറ്റെ  രക്ഷിതാക്കളും അവിടെ വന്നെത്തിയിരുന്നു.നിറമിഴികളോടെ രീമിൻറ്റെഅമ്മ, ഫാത്തിമ ഗോപുവിൻറ്റെ നെഞ്ചിൽ പതിയെ തടവി, തലോടി.എന്റ്റെ മകൻ,”അവർ വിതുമ്പി. അച്ഛൻ,അലി,വിതുമ്പലടക്കിഗോപുവിനേതന്നെ നോക്കിനിന്നു. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ ണ്‍ ‍സൂണ്‍ ‍പെയ്തു .
                                                                                                                                      [The End