Friday, December 30, 2016

കളിവിമാനം !



അനുദിനം അരവിന്ദ്  അവനുടെ ചെറുവീടിൻ
 പ്രാങ്കണ  പ്രാന്തത്തിൽ  ചെന്നു നിൽക്കും.
ആകാശ  നക്ഷത്ര  കൂട്ടങ്ങൾ  ചേർന്നെല്ലാം
അവനെ  മെല്ലേ  മെല്ലേയാകർഷിയ്ക്കും.

വാക്കിലും ,നോക്കിലും ,ഉറക്കത്തിലാണേലും
ആകാശക്കപ്പലവനെ  വിളിയ്ക്കുംപോലെ .
ചേലുള്ള  ഉദ്യോഗക്കുപ്പായം  കാണുമ്പോൾ
അരവിന്ദ്  പൈലറ്റിൻ  പടം  വരയ്ക്കും.

ഗഗനത്തിൻ നൗകതൻ  ത്വരിത  ഗമനങ്ങൾ 
 അവനിലെ ബാലനിൽ  മോഹം  ചൊരിയും.
അതിനുള്ളിൽ  പറക്കുന്നൊരനുഭവം  ചിന്തിച്ചു
നിർവൃതിയോടേയവൻ കണ്ണുചിമ്മും.

ഒരുദിനം  ഞാനും  ആകാശ  മാർഗ്ഗേ
അതിദൂര  ദേശങ്ങൾ  കീഴടക്കും.
വിദ്യയിൽ  കേമനായ്   തൊഴിലിലും  മുൻപനായ്
സമ്പത്തു  ധാരാളം  സമ്പാദിയ്ക്കും.   

നമ്മുടെ  ദുരിതങ്ങളെല്ലാമേ  തീർത്തിടും 
പൈലറ്റായ് ആകാശേ ഞാൻ  പറക്കും .
നമ്മുടെ  ചെറുകുടിലിൻ സ്ഥാനത്തു  ഞാനൊരു
കോൺക്രീറ്റിൻ സൗധം  പടുത്തുയർത്തും.”

ഇടക്കിടെ   വാക്കുകൾ  മാനതാരിൻ വാതിലുകൾ 
 മലർക്കേത്തുറന്നങ്ങഭിലാഷം കാട്ടും.
 അവനുടെ  സ്വപ്നത്തിൻ സന്തോഷം  പങ്കിട്ടു
മാതാപിതാക്കളും  ആനന്ദിയ്ക്കും .

വിമാനം  പറത്തുന്ന  സ്വപ്നത്തിൻ  പൂർത്തിക്കായ്
 ചെയ്തവൻ  പരിശ്രമം  വേണ്ടുവോളം
പഠനത്തിൽ  സമർത്ഥനായ് നേതൃത്വഗുണം  കാട്ടി
വിലങ്ങിയവൻ  എങ്ങുമേ  മാതൃകയായ്.

വിധിയുടെ  ക്രൂരമാം   കരങ്ങൾ,  പക്ഷേ 
അവനുടെ  ഭാഗ്യത്തിൽ ശരങ്ങളേറ്റി .
ഒരു  നാൾ  വിദ്യാലയം  വിട്ടവൻ  പോരുമ്പോൾ
 വഴിയിൽ  കിടന്നൊരു  ഭ്രാന്തൻ  നായ.

കുട്ടികൂട്ടത്തിൻറ്റെ ഇടയിൽ  കയറി  നായ  
അരവിന്ദിൻ ചരണത്തിൽ   ദംശിച്ചുപോയ്.
സമീപേ  സ്ഥിതിചെയ്യും   ആതുരശാലതൻ
 തീവ്രവിഭാഗം  അവനഭയം നൽകി.

ബന്ധുക്കൾ  മിത്രങ്ങൾ  നാട്ടിൽ ജനങ്ങളും
പ്രാർത്ഥനാനിരതരായ്  കാത്തുനിന്നു  .
വരാന്തയിൽ  ശയിക്കുന്ന ഇരിപ്പിടങ്ങൾ  
രാപ്പകൽ  പോക്കുവാൻ സഹായം  ഏകി.


അവനിൽനിന്നാരോഗ്യം അകലാൻ തുടങ്ങി,
 ഒരു  വാരം അങ്ങിനെ  ഇഴഞ്ഞു  നീങ്ങി.
 അവസാനം കൈവീശി ആത്മാവു വിടചൊല്ലി 
അദൃശ്യമാം  യാനത്തിൽ പറന്നു  പൊങ്ങി.

മാതാവിൻ മിഴിനീരു  തോരാതെ  പെയ്തിറങ്ങി 
പിതാവോ    അകമേ  പെരിയാർ തീർത്തു.
 അച്ഛനന്നേരമൊരു    കളിവിമാനം ഉയർത്തി
ചിതയിൽ  അവനിലേയ്ക്കു ചേർത്തു വച്ചു.

2 comments: