സന്ധ്യാദേവി!

ചുവടുവച്ചു  മെല്ലെപ്രൗഢ,

ചുവന്നവക്ത്രം, സന്ധ്യാദേവി,

കാവിവർണ്ണച്ചേല ചുറ്റി, 

ഭാവം കാട്ടി  സുന്ദരിയെത്തി.   

 

 പ്രഭാതേമണി ആറുമുതൽ,      

പ്രദോഷത്തിലെയാറുവരെ,     

തക്കംനോക്കി  പാർത്തിരുന്നു,

ചെങ്കതിരോൻ്റെ    യാനനേരം.

 

കേശംകെട്ടി പൊട്ടുതൊട്ടും

ലേശം  ഗന്ധത്തൈലവും പൂശി,

പവിഴവർണ്ണ  പൗടറുമിട്ട്,

കവിതപോലേയാഗമിച്ചു.

 

അരികിലെത്തി അന്തിദേവി,

നാരികൾ വേല  നിർത്തിവച്ചു. 

വരവേൽക്കാനായ് ലോകരെല്ലാം

ആരതി ചെയ്തു ശ്രദ്ധാപൂർവം.

 

കളികൾ നിർത്തി പൈതൽകൂട്ടം  

കളഭം പൂശി ഭക്തിയോടെ.

ചെറ്റെന്നവർ  ജപംതുടങ്ങി,

ചുറ്റിലെല്ലാം  മുഴങ്ങി നന്നായ്.

 

അന്തിയാദരമേറ്റുവാങ്ങി

അന്തിമലരി  നൃത്തമാടി.

നൻപിലുള്ള  നടനം പാർത്തു

വന്ദനം ചെയ്‌വൂ  നാനാദിക്കും.

 

 തിരികെയാത്ര,  തിരിഞ്ഞുനിന്ന്

ശിരോഭാരമഴിച്ചു ദേവി.

കൂരിരുളിൽ   പ്രപഞ്ചതാളം,

ഈരേഴുലകും   നിദ്രപുൽകി.

A worthy five-letter Word!

This five-letter word is worthy indeed

with its splendour, spread around

among all our kin and kith

and whoever comes in contact with.

 

Producing a vibrant appeal

even in a collapsed scene;

brings the injured, solace well,

as a liniment put on lesions.

 

Quiet and mild its profile is,

endearing the viewers’ heart

and is it the laughter’s dear daughter,

which is noisy and wild in nature.

 

Possesses it the mesmeric healing

when our hearts and minds are hurt.

Acts it as a calming agent, if

comes it from a genuine mind.

 

Hiding venom in minds, the people

bearing this on their visage,

as if wishing upright things,

await cheating chances keenly.

 

Appears it in different shapes

as a slit small, in clipped lips,

or a curve in the half-split mouth

or like brackets with an outlet.

 

Nothing but the ‘SMILE’ is this;

So, smile so sweet, let us have

and allow it to be a permanent resident

of our valuable countenances.

 

Smile and smile at everyone;

it incurs us outlays nil.

Alas! Covers it, today’s masks,

that we wear at the stage of COVID. 

വന്ദിക്കുന്നേൻ പ്രഭോ!

  

 

ശ്രീപരമേശ്വരാ! വന്ദിക്കുന്നേൻ പ്രഭോ!

തമ്പുരാനേ ശംഭോ  ശുഭാങ്കരാ!.

 നിൻ മുന്നിലിന്നൊരു സൂനമാകാൻ മോഹം,

 നിൻ ചരണത്തിൽ നമിച്ചിടുവാൻ.

 

ഭൂതിയേകീടാം ഞാൻ നിൻ ദർശനം വേണം,

ഭൂതി! നമിക്കാം ഞാൻ ഭക്തിയോടേ.

സത്യധർമ്മത്തിൻ വിചാരവികാരങ്ങൾ 

രക്തത്തിൽ വന്നു നിറഞ്ഞിടട്ടെ.

 

ത്രിപ്പാദം,ഞാനെന്നും മാനസത്തിൽ വയ്പ്പൂ 

മുപ്പാരിൻ നാഥാ!നീ കാത്തിടേണം.

പ്രാർത്ഥനാവിഭൂതി തൃപ്പാദേയർപ്പിക്കൂ, 

പ്രാരാബ്ധം മാറ്റി നീ ശാന്തിയേകൂ.

 

 ആർദ്രതാമാലേയം  നൽകൂ   നാഗധാരീ!

 ധാരചെയ്തിടാമാമേയം മാറ്റൂ.

ഭദ്രം മുള്ളുകളേ പുഷ്പങ്ങളാക്കണേ  

നിദ്രമുടക്കും ദു:ഖം മാറ്റണേ.    

 

പീഡകളേറ്റുവാങ്ങീടും മനസ്സിലേ    

പാടെല്ലാം മാറ്റിയാശ്വാസമേകൂ.

ഭക്തർക്കോ ആതങ്കമൊന്നും നല്കീടാതെ  

മുക്തിയേകൂതൂർണ്ണം ഭോലേനാഥാ!

 

മൻമനോജീവിതം പേറിടും നൗകയ്ക്കായ്     

ഉണ്മയാം സരിത്തു കാട്ടിത്തരൂ.   

ക്ഷിപ്രകോപത്താൽ പരീക്ഷവേണ്ടാ,പ്രഭോ!

ക്ഷിപ്രപ്രസാദീ! അനുഗ്രഹിയ്ക്കൂ.

The Mislaid Paper!

The boy, who was low-spirited, distressed

stood at the side of the railway track

which, to cuddle its most favourite train,

 lay in wait for its glorious entry.

 

Much concerned remained the tree, 

who, he and his friends made their chum.

Yadu and Dhruv, the fifteen-year-old friends

gratefully picked Jamuns, from their pal.

 

Alas! A bolt from the blue blocked the joy

of the boy, Yadu, in the form of the tenth result.

When achievement route clasped all his pals,

'Absent' showed the sheet of his final result.

 

His promising subject ‘Mathematics'

 that attended he had for cent percent, 

found missing; found he no bound to his angst

and could do zero, his unschooled parents.

 

 Sensing a dark zone in his hope of studies,

Decided to seek, the ‘sphere with no qualms'.

But, God! Thanks, rapid rains in heavy strokes

 stirred his reflex; an athlete’s race, ran his toes.

 With ease passed the train to the station, 

and freed his life thus, the rain and train.

“In pursuit of your paper, go I will,"

solace and warmth in Dhruv's dad's words.

 

പാവനനാമം !

തെളിഞ്ഞുനിൽപ്പൂ എന്മനതാരിൽ

വിളങ്ങുംദീപം ശ്രീരാമരൂപം .

ഒരുദിനംപോലും മുടങ്ങാതെഞാൻ

ഉരുവിട്ടീടുന്നു  പാവനനാമം.

രഘുകുലനാഥാ  നിന്നുടെനാമം,

സംഘർഷേ നല്ലൂ,ലേപനതുല്യം .

അമിതമാമാശ പായും വിദൂരേ 

ആമയന്തീരും,ആ മുഖമോർത്താൽ.

 കാമക്രോധവും ലോഭമോഹവും ,

മദമാത്‌സര്യം, മനുജനുസഹജം.

ശ്രീരാമദേവാ നിന്നുടെ കനിവാൽ

ദൂരത്താകണം ഹാനിയാംനിനവ്.

ശ്രീരാമായണം ആശയപൂർണ്ണം  

ഭാരതാംബതൻ ശുഭപ്രതീകം.

ഭാവനാരചിതം അഴകാം മൂർത്തി

കാവ്യവൃന്ദം പെയ്തിറങ്ങുന്നു.

 

ചാഞ്ചല്യംവിനാ പുണ്യകാവ്യം

തുഞ്ചന്നംഗുലി നെയ്തുകൂട്ടി.

മായും രാവും രാമായണത്താൽ

പായും ഗ്ളാനികൾ മണ്ണിൽനിന്നും.

മൃദുലം സുഖദം തവചലനങ്ങൾ,

മേദിനിമനസാ നമിപ്പൂനിത്യം.

ഭാഷണംമധുരം മനങ്ങളെമയക്കും

 ഭൂഷണംസുന്ദരം, മിഴിയിൽമേള.

കാരുണ്യക്കടൽ,അതിലൊരുതുള്ളി

തരുമോ അടിയനു പുണ്യംനേടാൻ!

സ്വാർത്ഥതാവിനാ,ശുദ്ധമനസ്സായ്  

സർവ്വംസഹയായ് മേവാൻ മോഹം.

അന്തൃസമയേ  നിൻ ദിവ്യ നാമം

ചിന്തയിലായാൽ മോക്ഷം ലഭൃം.

ആത്മനൊമ്പരം അലിഞ്ഞിടേണം

ആത്മാവങ്ങയിൽ ലയിച്ചിടേണം.

മനുജനെന്നമഹാമാന്യൻ!

                                

                                             

ഉത്തമത്തിൽ,ബുദ്ധിപോലും,

അധർമ്മത്തിൻ സമ്പ്രദായം.

മനുജനെന്നമഹാമാന്യൻ !

എന്തുകഷ്ടം, എത്രക്രൂരൻ !

ഭർത്തൃനാമമെന്നും പുണ്യം

കർത്തവ്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമെങ്കിൽ.

കാന്തനിവിടെ ക്രൂരമൃഗം,

കാന്തയിര വഞ്ചനയ്ക്ക്.

അഞ്ചുപേർക്കുകാഴ്ചവെച്ചു

വഞ്ചനയ്ക്കു പാതിമെയ്യെ.

പിഞ്ചുമകൻ കരഞ്ഞുനില്പ്പൂ

അഞ്ചാം വയസ്സ്, നിസ്സഹായൻ.

വിണ്ണിൽ നിന്നും കേണു ഘനം,

മണ്ണിൽ വീണു കണ്ണുനീര്.

മാരിയായതു പെയ്തിറങ്ങി,

പാരിൽ ദുഃഖം അലയടിച്ചു.

കളത്രത്തിൻ മാനംവിറ്റ്,

കള്ളുപാത്രം നിറയ്ക്കുന്നു.

കരളുരുകും നീചകൃത്യം,

ചിരികളിയും മാഞ്ഞുപോയി.

ഒഴിവാക്കൂ, സ്വതന്ത്രയാക്കൂ,

കഴിവതില്ലേൽ, കാവലാകാൻ.

തിരിച്ചറിയൂ കഴിവുകേട്,

കുരുതിയരുത് ദാരത്തിന്.

നീതിവേണം ദുർബലർക്കും

പ്രീതിയുള്ളജീവനവും ?

കായബലമക്രമത്തിന്!

ന്യായമില്ലാ കുടിലതയ്ക്ക്.

Wounds!

Wounds, countless in number,

from the acquaintances we bear,

from inside and outside, injure

our physique and psyche, sure.

 

Cause, harms and hard hurts,

to us, in life, our fellow trekkers,

in resolute and astute ways,

through their deeds and words.

 

Rape, slaughter, massacre,

blames, sarcasm,satire,

beating, cheating, and shooting

are the arts, they pick for hurting.

 

Having claims with zero justice,

for a piece of land, little in size,

marring people’s freedom, raid

a nation, the foes of nature rude.

 

Milks the man, fully mother Earth

and her blood, like a leech he sucks.

Carves, he cruelly an ugly portrait;

lesions on her gorgeous visage.

 

Forget not we have our Nature

to amuse the plural of the creature,

with the lullaby-buzzing breeze,

and sweet sonnet crooning robins.

 

Gleaming grins to us all, pass

twisting rivers and singing streams,

grassy hills and yielding fields

and so, certainly are we blessed.

 

Short-lived is life; why should we

in filthy traits, remain green?

Envies, scandals, spites, squabbles

nibble life’s peace with law nil.

 

Keep an aesthetic sense of things,

that in our need, lead us to think,

as how to release our very minds,

from ideas providing gashes and tears.